Dansers reageren met grijnzen op luchtige popmuziek

Dans: My Grey Suit. Muziek: Hans Vandenburg. Choreografie: Johan Greben. Gezien: 27/1 Korzo Theater, Den Haag. Herhaling: 2/2 Paradiso, Amsterdam; 9/2, 10/2 Schouwburg, Rotterdam; 15/2 Effenaar, Eindhoven; 17/2 Tivoli, Utrecht; 29/2 Schouwburg, Tilburg.

Van de voorstellingen in de serie Popmuziek en Eigentijdse Dans stemde niet één zo ambivalent als My Grey Suit, de samenwerking tussen choreograaf Johan Greben en muzikant Hans Vandenburg. Greben, voormalig danser van het Nationale Ballet, en Vandenburg, ooit het gezicht van Gruppo Sportivo, hebben een stuk gemaakt waarvan sommige scènes op het irritante af hinderen, en andere onderdelen vrolijk en elegant zijn.

Storend is het anekdotische karakter van Vandenburgs muziek, waar Greben in zijn choreografie letterlijk op heeft gereageerd. Zo is er in een van de liedjes sprake van een tandarts, waarop de drie danseressen onmiddelijk een van de twee dansers op de grond leggen en in zijn mond kijken.

Jammer is ook dat als de muzikanten spelen de dansers zich laten intimideren. Ze staan afwachtend langs de rand en springen dan het toneel op, om zich snel weer beschroomd terug te trekken.

De voorstelling is opgebouwd uit scènes die even lang duren als de liedjes. Vandenburg maakt luchtige popmuziek, maar hij dóet ook nog eens grappig, zodat niemand de humor zal ontgaan. Het soort bewegingen dat de dansers daarbij maken is opgewekt en uitbundig, en er horen grijnzende gezichten bij.

Maar er zijn ook wervelende momenten, die niet hebben te lijden onder deze overdaad aan illustratie. In een stuwend, nagenoeg instrumentaal nummer waar Vandenburg slechts af en toe het woord 'electric' declameert kunnen de dansers en danseressen hun mogelijkheden tonen. De repeterende beweging als van een boogschieter wordt beantwoord door het angstig sidderen van een ander. Opvallend daarbij is vooral de expressie van danser Marek Jason Isleib die het lange, knokige lichaam kan dubbel buigen als een haarspeld.

    • Hester Carvalho