Crisis

HET HEEFT NIET VEEL gescheeld of vandaag was de zeeslag bij Imia (Kardak) geleverd. Grieken en Turken hadden sinds enkele dagen hun vloten in het zuidoosten van de Egeïsche zee samengetrokken om hun claim op dit stuk onbewoonde rots onder de Turkse kust kracht bij te zetten. Is dit nu een voorbeeld van wat de Amerikaanse geleerde Samuel P. Huntington “The Clash of Civilizations” heeft genoemd, het historische conflict tussen de beschavingen van het christelijke Westen en het islamitische Oosten, weer mogelijk gemaakt door het einde van de Koude Oorlog en aangewakkerd door een pril fundamentalisme aan beide kanten?

Eerder lijkt er sprake van een perverse uiting van Grieks postmodern nationalisme, van onhanteerbare frustraties van een jonge natie, ontstaan uit de brokstukken van het ottomaanse imperium, die zich met steun van de intellectuele en artistieke buitenwacht een groots verleden heeft toegeëigend. Zonder te treden in de legaliteit van de onderscheiden aanspraken, mag worden geconcludeerd dat een dergelijk conflict niet tot gewapend optreden mocht leiden, zeker niet tussen twee landen die door een reeks van bondgenootschappen en oorlog mijdende internationale afspraken zijn gebonden.

DE GELUKKIGE AFLOOP van de korte maar gevaarlijke crisis zegt weer iets over de wereld van vandaag. Niet de vele internationale instituten die conflictvoorkomende taken opgedragen hebben gekregen, hebben de zaak gesust. Een enkel nachtelijk telefoontje van de Amerikaanse president was voldoende om de kemphanen de ring uit te jagen. Europa mag de Amerikanen dankbaar zijn dat ze de Grieks-Turkse verhoudingen nog steeds zien als een van hun 'vital interests'. De EU, WEU en de OVSE zouden vermoedelijk het nakijken hebben gehad.