Rommel blijft rommel ondanks nieuwe media

ROTTERDAM, 27 JAN. Slecht verlichte ruimten, waarin een handjevol verdwaald ogende jongeren glazig naar onduidelijke afbeeldingen met veel kleur en beweging staart - op zijn eerste avond leek het programma-onderdeel 'Exploding cinema' bepaald nog niet het meest dynamische onderdeel van het Rotterdamse filmfestival.

Exploding cinema tot en met vrijdag 2 januari in Nighttown aan de Westkruiskade. Dagelijks vanaf 10.30u.

Maar het kan nog verkeren natuurlijk. De zogeheten 'nieuwe media' als cd-rom en Internet waarop 'Exploding cinema' zich richt, staan nog maar aan het begin van hun ontwikkeling. En festival-directeur Emile Fallaux sprak op de met vertrouwde, oud-hollandse bitterballen opgesierde opening in het etablissement 'Nighttown' dan ook de verwachting uit, dat in de toekomst ook 'Exploding cinema' een jaarlijks terugkerend evenement zal zijn.

Natuurlijk heeft ook Hollywood inmiddels de mogelijkheden van de nieuwe, interactieve media ontdekt. De bioscoopfilm Johnny Mnemonic schijnt in zijn cd-rom-vorm heel wat spannender te zijn dan in een zaal, en met digitale middelen zou het inmiddels ook al een koud kunstje zijn om aan de lopende band nieuwe films te gaan produceren met, laten we zeggen, Humphrey Bogart in de hoofdrol. Ook de wereld van de animatiefilm zal, zo laat zich aanzien, spoedig niet meer de oude zijn.

Maar 'Exploding cinema' heeft met veel soortgelijke manifestaties over nieuwe media gemeen dat het kennelijk niet voldoende wordt geacht nieuwe technische toepassingen ook alleen als nieuwe techniek te zien. Niemand op de kunstredactie van deze krant zal, nu met ingang van maandag de onderhavige pagina niet meer met papier en potlood, maar op een beeldscherm zal worden opgemaakt, op de gedachte komen dat daarmee de inhoud ervan ook radicaal zal veranderen. Maar een deel van de geïnteresseerden in computers, Internet en cd-rom ziet dat heel anders. Daar wordt koortsachtig gedacht aan en gepraat over een soort culturele revolutie.

Op zichzelf is dat sympathiek. Neem de film Sonic outlaws van Craig Baldwin, die gisteren in het Teatro Popular van Nighttown te zien was. Zichtbaar creatieve en goedwillende kunstenaars spreken daarin in hoog tempo over citaatrecht en andere bedreigingen van de creatieve geest, terwijl voortdurend beelden met een hoge camp-waarde over het doek schuiven. Het gaat daarbij voornamelijk om fraaie staaltjes wansmaak uit Amerikaanse televisieseries van de jaren vijftig, waarin met eenvoudige middelen (bordkarton, achtergrondprojectie) moeizaam de effecten tot stand worden gebracht die nu schijnbaar moeiteloos met electronische middelen worden gerealiseerd.

Maar als iets in de film duidelijk wordt, dan is het wel de voosheid van de trucage: rommel blijft rommel, of het geheel nu met bordkarton of met paint-box in elkaar is gedraaid. Het verdragelijkst nog zijn de gisteren vertoonde computerprogramma's en cd-roms, waarvan niet zozeer de artistieke pretenties alswel de amusementswaarde voorop staan. Zoals bij de interactieve 'Mediaband' van Mark Kenter, een cd-rom die de bezitter in staat stelt zijn huiskamer in een heuse discotheek met psychedelische lichteffecten te herscheppen.

    • Raymond van den Boogaard