Noorse suprematie

De tiende editie van de Cap Volmac Wereld Top 16, vorig week in het Haagse Hotel des Indes verspeeld, viel ten prooi aan Tor Helness en Geir Helgemo.

Daarmee herhaalden de Noren hun succes van twee jaar geleden, toen zij met overmacht het evenement voor de eerste keer op hun naam brachten. Dit jaar had het Noorse koppel meer moeite de concurrentie van het lijf te houden. Met name Henky Lasut en Eddy Manoppo uit Indonesië (tweede) hadden tot het laatst toe nog een reëel uitzicht op de hoofdprijs, iets dat bijna in gelijke mate gold voor Wubbo de Boer en Bauke Muller. Onze landgenoten hadden halverwege zelfs even de leiding, maar moesten uiteindelijk genoegen nemen met een nog steeds prachtige derde plaats. Het andere Nederlandse paar, Berry Westra en Enri Leufkens, klom na een moeizaam begin op naar een alleszins acceptabele zesde plaats in de eindrangschikking. Dit resultaat verzekert hen in ieder geval van een uitnodiging voor volgend jaar. Dat is absoluut geen zekerheid voor Eric Rodwell en Jeff Meckstroth, die met een negende plaats zwaar teleur stelden. Vooraf waren deze Amerikaanse wereldkampioenen als favoriet bestempeld. Toch heeft dit paar, dat door velen als het beste ter wereld wordt gezien, nog nooit het 'Cap' gewonnen. En ook dit jaar zaten de heren niet lekker in hun vel. Ongebruikelijke biedmisverstanden en afspelblunders waren hun deel.

Het toeval wilde dat op de laatste dag de nummers 1 en 2 tegen elkaar moesten spelen. Dit spel is tekenend voor de agressieve biedopvattingen van de top:

West gever Noord

NZ kw. Schoppen 2

Harten H95

Ruiten VB76543

Klaver 32

West Oost

Schoppen AV53 Schoppen H864

Harten 10872 Harten A63

Ruiten 1098 Ruiten 2

Klaver 64 Klaver AH1097

Zuid

Schoppen B1097

Harten VB4

Ruiten AH

Klaver VB85

West Noord Oost Zuid

Manoppo Helness Lasut Helgemo

pas pas 2Klaver pas

2Ruiten pas 2Schoppen pas

pas 3Ruiten dbl pas

4Schoppen pas pas dbl

pas pas pas

Manoppo-Lasut hanteren het Precisie-biedsysteem; 2Klaver betekent 11-15 punten met klaveren en eventueel een tweede kleur; 2Ruiten was relay en 2Schoppen gaf een vierkaart schoppen aan. Eddy Manoppo (west) dacht nu even na. Als zijn partner een mooie verdeling had (een zeskaart klaveren bijvoorbeeld) dan was 4Schoppen niet ver weg. Tenslotte paste hij, zoveel punten had hij ook weer niet. Tor Helness 'beschermde' met 3Ruiten, waarop Henky Lasut met een informatiedoublet overwaarde aangaf. Nu was Manoppo niet meer te houden en schoot door naar 4Schoppen, waar zuid, Geir Helgemo, met een doublet zijn tanden inzette. Hij startte troefboer door de leider op tafel genomen met de aas. Nu volgde KlaverA, KlaverH en klaveren getroefd en ruiten voor zuid. Deze ging door met RuitenA afgetroefd door oost, die nog een klaveren op tafel troefde. Indien de leider nu met HartenA oversteekt en de laatste klaveren voorspeelt komt hij er met één down vanaf. Hij verkoos echter met een ruitenaftroever naar de hand te gaan. Zuid troefde 8 over en speelde troef na. Twee down (300) was nu onontkoombaar. Met een datumscore van NZ +50 leverde dit spel de Noren zeven imps op. De onderlinge confrontatie over alle tien spellen werd met een verschilletje van twee imps in het voordeel van de Noren beslecht.

Heel lang dachten Bauke Muller en Wubbo de Boer dat ze het toernooi als tweede zouden gaan besluiten. Toen kwam het allerlaatste spel. Daarop hadden ze dubbel pech:

Oost gever Noord

Niem. kw. Schoppen K6

Harten 765

Ruiten 1086

Klaver AV1074

West Oost

Schoppen VB5 Schoppen A1083

Harten AH4 Harten B3

Ruiten AHV32 Ruiten B754

Klaver 95 Klaver HB3

Zuid

Schoppen 9742

Harten V10982

Ruiten 9

Klaver 862

De hand ligt aan OW. Bij paren die een natuurlijk biedsysteem hanteren is dit het standaard biedverloop:

westoost

pas

1Ruiten-1Schoppen

2SA- 3SA

Zo ging het ook aan acht tafels, waar de leiders 11 of 12 slagen in 3SA maakten. Aan de overige twee tafels verliep het bieden compleet anders. Daar speelden OW Precisie: west opende met 1Klaver (16 pt. of meer, elke verdeling), oost antwoordde met 1SA (8-10 pt., gebalanceerd), west 2Ruiten en oost 3Ruiten. Nu OW hun ruitenfit hadden ontdekt, was er voor hen blijkbaar geen houden meer aan en werd 6Ruiten het eindcontract. Een hachelijke onderneming, maar met H goed en een gunstige klaverenpositie, een ijskoud slem. De tegenstanders van Muller-De Boer, de Amerikanen Berkowitz-Cohen boden deze scherpe 6Ruiten, terwijl op een andere tafel Lasut-Manoppo (tegen Hamaoui-Caponi uit Venezuela) ook in dat contract belandden. Alles bij elkaar opgeteld gaf dit spel een nadelig saldo te zien voor Muller-De Boer van 16 imps. En dat bleek voor de Indonesiërs voldoende om als tweede aan te tikken, net voor onze landgenoten.

    • Jan van Cleeff