Directeur

KARREN BRADY: Brady plays the blues. My diary of the season

157 blz., geïll., Pavilion 1995, ƒ 47,20

De Engelse miljonair David Sullivan, eigenaar van de krant Sunday Sport, zocht in 1993 een bestemming voor zijn geld. Het liefst had hij een paardenracebaan gekocht, maar omdat die niet voorhanden was liet hij zich door zijn sales manager Karren Brady verleiden tot de overname van de voetbalclub Birmingham City. De toen 23-jarige Brady werd meteen tot directeur benoemd. De voetbalwereld stond op z'n kop, want een vrouw aan de leiding van een miljoenenclub, dat was nog nooit vertoond. Sindsdien is Brady niet meer weg geweest van de sportpagina's in de Britse pers.

In Brady plays the blues. My diary of the season beschrijft zij hoe Birmingham City in het seizoen 1994-'95 van de tweede naar de eerste divisie promoveert. Brady is zo grootmoedig het succes toe te schrijven aan de nieuwe manager Barry Fry, die zij heeft aangetrokken om de schande uit te wissen van het seizoen daarvoor, toen Birmingham was gedegradeerd.

Of deze Fry werkelijk zo'n zegen is voor de club, is twijfelachtig, zoveel maakt Brady's dagboek duidelijk. Van transfers en strubbelingen met spelers die meer geld willen houdt hij zich verre, terwijl dat wel tot zijn taken behoort. Op het trainingsveld gaat het nogal chaotisch toe. Spelers komen en gaan op tijden dat het hun goeddunkt en dragen shirts in alle mogelijke kleuren, behalve het blauw-wit van de club; er traint er zelfs een in zijn overjas. Brady erkent dat Fry's werkwijze een wat amateuristische indruk maakt, maar stelt dat hij het gelijk aan zijn kant heeft zolang hij succes heeft.

Fry heeft er verder een handje van zijn onvrede te uiten in de pers. Zo tekenen de tabloids al aan het begin van het seizoen gretig uit zijn mond op dat eigenaar Sullivan het verschil nog niet weet tussen een doellijn en een waslijn. En aan het eind van het seizoen ontstaat opnieuw opschudding als Fry beweert dat Sullivan hem opdracht heeft gegeven alleen tweede-elftalspelers op te stellen. Fry mag blijven om de promotiekansen niet te bederven, en als die een feit is durven Brady en Sullivan hem niet meer te ontslaan. Brady geeft uiteindelijk de pers maar de schuld van alle woelingen. Zij beklaagt zich erover dat de kranten zich niet gedragen als bondgenoten van de club.

Brady stelt, ondanks diverse aanwijzingen voor het tegendeel, dat ze moeiteloos overeind blijft in deze mannenwereld bij uitstek. Ze vertelt dat ze op een kostschool heeft geleerd hoe je mannen (“als soort volkomen voorspelbaar”) moet manipuleren. Van ruw taalgebruik raakt ze sindsdien ook niet meer onder de indruk, zegt ze. Om die stelling kracht bij te zetten doorspekt ze haar verhaal met woorden als 'bloody' en 'fucking'.

Brady plays the blues eindigt desondanks in meisjesboekensfeer. Ze trouwt (met een voetballer uiteraard), en fantaseert over het krijgen van kinderen. Dit seizoen hoopt zij met Birmingham City te promoveren naar de Premier League, de hoogste Engelse afdeling. Dan kunnen de tijden herleven van Trevor Francis, de beste speler die de club heeft gekend.