Jimmy Lafave jammert er onecht op los

Concert: Jimmy Lafave. Gehoord: 25/1 Tivoli, Utrecht. Herhaling: 26/1 Paard, Den Haag, 27 jan Lantaarn, Hellendoorn, 28/1 Noorderligt, Tilburg, 29/1 Paradiso, Amsterdam, 31/1 Romein, Leeuwarden.

De grappenmaker die het gerucht de wereld in hielp dat de uit Austin, Texas afkomstige Jimmy Jafave de nieuwe Bruce Springsteen zou zijn, heeft aan geen van beiden een dienst bewezen. Springsteen mag dan niet meer zo uitbundig over het podium paraderen als vijftien jaar geleden; vergeleken bij zijn Texaanse discipel is hij een wonder van dynamiek en levenslust.

Jimmy Lafave is het soort zanger dat zijn stem alleen al in het woordje baby drie keer kan laten overslaan. Op het recente album Buffalo Return To The Plains staan enkele fraaie sentimentele ballades, die op het podium door Lafave's overdreven snik in de stem zo vals klonken dat ze een persiflage op het genre van de in zichzelf gekeerde singer/ songwriter werden. Bovendien moet je Jimmy Lafave er niet bij zien, want met zijn druipsnor, kalende schedel en over zijn gitaar hangende buik valt het niet mee om de toekomst van de rock'n'roll op hem te projekteren.

Ronduit abominabel was zijn vertolking van Bob Dylans Positively Fourth Street, een oude protestsong die door de jammerende Lafave van al het venijn werd ontdaan. Met zijn smekende stem en immer treurige oogopslag is hij een slecht passende frontman van zijn jolige café-orkest, dat een lompe versie van Chuck Berry's Oh Carol inzette toen de sfeer onder het nulpunt dreigde te dalen. De bluesklassieker Have you ever loved a woman is misschien een succes in de dranklokalen van Austin, maar hier was het een overbodige toevoeging aan een langdradig repertoire.

    • Jan Vollaard