Heel makkelijk

Vrienden uit Londen aan de telefoon: ze komen speciaal naar Nederland voor de Vermeer-tentoonstelling. Niet één keer, maar liefst drie keer willen ze de expositie bezoeken, uiteraard op drie opeenvolgende dagen.

Het Mauritshuis heeft de kaartverkoop aan de Rabobank uitbesteed, die niet te beroerd is om de reserveringslijn tot tien uur 's avonds open te houden. Fijn. De beleefde mevrouw aan de andere kant zegt dat er nog plaats lijkt te zijn op de desbetreffende dagen, maar zeker weten doet ze het niet: er liggen nog zoveel formulieren die moeten worden verwerkt, dat mijn vrienden pas over twee weken zeker zullen weten of het gelukt is.

Over twee weken? Maar ze moeten nog een vlucht boeken en een hotel reserveren. Tja, daar kan die mevrouw ook niets aan doen. Maar de computer geeft toch direct aan of er wel of geen plaats is? Nee, zegt ze, er moeten nog honderden aanvragen worden verwerkt. Waarom worden die dan niet direct in de computer ingevoerd, zoals in elk willekeurig theater? Tja, dat moet ik niet aan haar vragen.

Dan kan ze toch op z'n minst die kaarten rechtstreeks naar mijn vrienden in Londen sturen? Nee, er worden geen kaarten naar het buitenland gestuurd. En als buitenlanders zelf vanuit het buitenland voor dit stukje Holland-promotie willen reserveren? Tja, dat kan alleen als ze een adres hebben in Nederland waar de kaarten naar toe kunnen worden gestuurd. En als ze niemand in Nederland kennen? Tja, dan weet zij het ook niet. Maar we willen toch dat er veel mensen deze tentoonstelling bezoeken, ook uit de ons omringende landen? Tja.

De beleefde mevrouw heeft nog meer onaangename verrassingen in petto. Het kan straks blijken dat er wel kaarten voor de maandag en de woensdag zijn, maar niet voor de dinsdag. U kunt die drie dagen toch als één blok aan de computer opgeven? “Nee, mevrouw, dat kan niet.” De wanhoop nabij besluit ik namens mijn vrienden het er toch op te wagen. Ik kan mijn geld toch terug krijgen, als ik van tevoren laat weten de kaarten niet te zullen gebruiken? “Nee, u kunt geen geld terug krijgen.” Ook al kunt u die kaarten wel tien keer verkopen? “Het spijt mij.” Ook al zorgt uw systeem ervoor dat die vrienden maar helemaal van hun voorgenomen bezoek aan Nederland afzien? Stilte.

Nog één vraag aan de mevrouw die - met de kaken stijf op elkaar geklemd - nog steeds beleefd blijft. Hoe komt de Rabobank erbij om in al zijn advertenties dit systeem aan te prijzen met de leus 'Makkelijker kan het niet'? “Mevrouw, er wachten nog meer mensen achter u.”

    • Tracy Metz