Jong en vertwijfeld

Vertwijfeling is troef onder de jongerenbladen. In de gistende, verstikkende wirwar van tekst en vormgeving en titels en trends kunnen waarschijnlijk nog maar weinigen volgen waar dit allemaal over gaat en waar de scheidslijn tussen commercie en redactie wordt getrokken. Zo vaak is het onduidelijk of het Engels- of Nederlandstalig is, origineel gedachtengoed van jongeren of commerciële pulp; is dit fake of real? En vooral, wie lezen deze tijdschriften? De makers van het zeer populaire trendblad Raygun uit Californië weten het zelf eigenlijk ook niet en hebben daarom een vragenlijst ingelast: ben je m/f? Heb je een computer? Ook de hoofdredacteur van Blvd. (o.a. over muziek, mode, film, nieuwe media) bekent in z'n jongste nummer dat hij in deze tijd van het 'voortrazende retrogebeuren' wel eens de draad kwijt raakt. De voorspelling van de muziek-redacteur dat easy listening de nieuwe trend was, wees hij consequent als nonsens af. Onterecht, schrijft hij nu, het is wel degelijk een rage geworden.

Mijn vraag was eenvoudig: wat zijn anno 1996 de jongeren-bladen? De ene verkoper wrijft peinzend over zijn ringbaard. De andere verkoper leunt vertwijfeld op de toonbank. Tot hun ongemak komen ze samen niet verder dan de geijkte, commerciële tienerbladen als Yes, Fancy (voorheen Popfoto), Webber (NOT for girls & parents), de Hitkrant en !Strictly, het 'ultra stijl magazine'. In die bladen gaat het zonder uitzondering over sekz, lekkerz, winnerz, muziek, idolen. Maar come on, verkopers, we leven in het tijdvak der bladen; iedere groepering heeft zijn eigen blad. Dan herinneren de heren zich dat jongeren niet alleen maar geile, infantiele, onzekere pubers zijn, zoals bovengenoemde bladeren hun lezerspubliek nog altijd tegemoet treden, maar dat de schoolkids annex studenten ondernemende types zijn, die dansen, skateboarden, basketballen, housen, slierten, slenteren, strippen en spuiten. Met verf, wel te verstaan. Bum Rush heet het blaadje, een stevige blote vrouwenbil op de cover, en het geeft in klein formaat alle informatie over evenementen, winkels en technieken op het gebied van graffiti. De bladen BG (Bassic Groove) en Update Magazine doen hetzelfde over dansmuziek en party's. Zone 5300 voor strips, cultuur & curiosa geeft jonge tekenaars een kans, maakt reportages en handhaaft zich zonder grote adverteerders wonderwel voor het derde jaar. De toonbank raakt vol.

Tot slot komt bovenop de stapel een plastic zakje met losse blaadjes en een ingesloten kauwgummetje te liggen. 'Trendy underground bullshit' staat er eigenwijs op de cover. Het is een heus zine. Een zine is een underground, low-budget-tijdschrift dat zonder commercieel oogmerk in elkaar wordt gezet en in minimale oplage verspreid. Dit zine is echter alweer ter ziele, verkopers. Wat voorzichtig ondergronds ontstaat, wordt immers onmiddellijk bovengronds vakkundig vermorzeld door media en commercie. Dát maakt lezen in deze bladen juist zo verwarrend. Luister maar naar Cindy, voorheen maakster van het genoemde zine, nu verbitterd columniste bij Blvd.: 'Publiciteit. Daar moet je blij mee zijn. Fuck dat. Iedereen probeerde ons voor zijn eigen shit te misbruiken. ROT OP.' Is dat vertwijfeling of niet?