GALLIANO

Het was voorpagina-nieuws in de Britse kranten; beroemdheden als Tina Turner, Paloma Picasso en Joan Collins zaten op de eerste rij. Het verkeer in het 16de arrondissement was ontregeld, en politiehonden moesten de honderden niet uitgenodigde fans buiten de deuren houden van het stadion waar de show plaatsvond. De eerste collectie die de Britse John Galliano ontwierp voor het huis Givenchy - oprichter Hubert Givenchy ging afgelopen herfst met pensioen - was hèt evenement van de Parijse haute-couture-shows deze week.

Haalt haute couture de eenentwintigste eeuw, vraagt men zich vertwijfeld af in Parijs. Van de ruim 100 couture-huizen die de modestad ooit telde zijn er een kleine twintig over. Recentelijk verdwenen de couture-afdelingen van Guy Laroche, Lanvin, Philippe Venet en Grès. De huizen die nog bestaan kunnen het alleen volhouden met financiële steun van grote concerns en dankzij inkomsten uit licensies en parfumeriën. Er zijn te weinig rijke vrouwen die zich exorbitant dure kleding laten aanmeten om er bij één gelegenheid in te schitteren. Als ze al geld genoeg hebben, is het niet zelden omdat ze het zelf verdienen; moderne vrouwen hebben geen tijd voor eindeloze pas-sessies in de Franse hoofdstad.

De hoop is nu gevestigd op de fragiele Galliano, de Britse Designer of the year 1995, 35 jaar, geboren in Gibraltar, opgegroeid in Londen, streepsnor- retje, meestal gekleed in motorleer, berucht vanwege een extreme levensstijl, ontwerper voor zijn eigen label - en sinds afgelopen najaar dus voor Givenchy, dat zijn faam ook dankt aan Audrey Hepburn die bijna uitsluitend Givenchy droeg.

Galliano, algemeen beschouwd als een genie vanwege zijn eigen wild-romantische en technisch onwaarschijnlijk vernuftige prêt-à-porter lijn, is aangetrokken vanwege zijn grote voorliefde voor de ambachtelijke en zeer arbeidsintensieve technieken uit de couture-traditie. Maar Bernard Arnault, topman van het Louis-Vuitton-Moët-Hennesy concern (LVMH) dat het huis Givenchy heeft opgekocht, verwacht meer van Galliano dan het voortzetten van een bestaande traditie. Zijn 'streetwise imagination' moet de haute couture nieuw leven inblazen. De Brit vindt zijn inspiratie net zo goed in disco's en dubieuze clubs, als in de kostuumgeschiedenis en beeldende kunst.

Met zulke hooggespannen verwachtingen moest het bijna tegenvallen: “Als een doorgeprikte ballon” kenschetste een modecriticus de sprookjesachtige show, met 18de-eeuwse markiezinnen in lilazijden japonnen met sleep, in gestreepte taftzijde, en in zandloper-corsetten. Moderner oogden de smokings van sluikvallende gabardine, met trompe-l'oeuil-vesten, of smoking-jurken versierd met anemonen van fluweel, waarmee 'de meester van schuin-op-de-draad gesneden baljurken' bewees dat hij ook dagelijkse kleding kan ontwerpen.

Galliano heeft zich de afgelopen maanden grondig verdiept in de archieven van Givenchy. Er was zelfs een typische Galliano-versie van Givenchy's legendarische witte Bettina-blouse. Bettina Graziani, voormalig Givenchy-model uit de jaren 50, naar wie de blouse is vernoemd, was ook een van de gasten op de show.