Easy tune verovert de dansvloer; Een plaatje en een praatje

Easy Tune heet de nieuwste rage op de dansvloeren. De house-dreun maakt plaats voor de ijle klanken van bandleiders uit de vroege jaren zeventig: Herb Albert, Klaus Wunderlich en Bert Kaempfert. Ook stereo- testplaten en James-Bond- melodieën zijn favoriet in dit genre. De eerste bands die easy tune reproduceren zijn ook al geformeerd.

Easy Tune-evenementen: 26/1 Paradiso, Amsterdam, 3/2 Filmfestival, Rotterdam, 10/2 Tivoli, Utrecht, 11/2 Roxy, Amsterdam, 23/2 Paradiso, Amsterdam (Popcorn cd-presentatie).

Easy Aloha's op tournee met The Treble Spankers: 26/1 Iduna, Drachten, 27/1 Struik, Heino, 2/2 Pandemonium, Vlaardingen, 3/2 Niks, Horst, 9/2 Peppel, Zeist, 10/2 Evenementenhal, Joure, 16/2 Postbrug, Den Helder, 17/2 Witte Theater, IJmuiden, 18/2 Noorderligt, Tilburg.

Gooi ze nog niet weg, de oude elpees die op zolder stof liggen te vergaren, want de nieuwe helden van de dansvloer heten Klaus Wunderlich en Bert Kaempfert. Instrumentale easy listening en Duitse Hammondorgelmuziek uit de vroege jaren zeventig maken een glorieuze comeback, nu de jongste lichting van hippe deejays vastbesloten is om de gezelligheid terug te brengen naar jeugdhonken en dansfeesten. Herb Alpert kàn weer, verzamelaars zoeken naarstig naar originele platen met James Bond-melodieën en Hawaiï-overhemden en kostuums van het Leger des Heils bepalen het bijbehorende modebeeld.

'Easy Tune,' zo werd de snel aan populariteit winnende beweging gedoopt door muzikant en discjockey Richard Cameron (31). Minder dan een jaar geleden organiseerde hij de eerste feesten in het bovenzaaltje van Paradiso en in de RoXy, het Amsterdamse bolwerk van de housemuziek. “We hadden het niet meer gezellig als we uit gingen”, zegt hij, “op house-avonden stond iedereen alleen nog maar voor zichzelf te dansen.” De term Easy Tune werd gekozen (en inmiddels wettelijk gedeponeerd!) als verzamelnaam voor muziek die een gemoedelijke, vriendelijke sfeer teweeg bracht. Uitgangspunt was de Belgische Popcorn, een stroming in de dansmuziek die vooraf ging aan de house en die geënt was op dansbare en overwegend instrumentale soul, funk en disco.

De bijbel voor Easy Tune-discipelen bestaat uit twee delen van het Amerikaanse verzamelaarsperiodiek Re-Search, verschenen onder de titel Incredibly Strange Music. Daarin komen popmuzikanten als The Cramps en Jello Biafra aan het woord over hun buitenissige platenverzamelingen, en wordt de loftrompet gestoken over easy listening-orkestleiders als Martin Denny, Xavier Cugat en Juan Esquivel. Vooral de platen van laatstgenoemde zijn inmiddels een klein kapitaal waard, en vanuit de Verenigde Staten kwam een stroom van cd-heruitgaven van zogenaamde Exotica-muziek op gang.

De plaatkeuze van een Easy Tune-discjockey luistert nauw, zo blijkt bij kennismaking met de Easy Aloha's, de meest opvallende pleitbezorgers van de nieuwe stroming. Bas Albers (27) en Gerard Janssen (28) stropen de tweedehandszaken af, op zoek naar obscure Duitse orgelmuziek en die éne plaat van Bert Kaempfert waar een 'lekker' nummer op staat dat ze nog niet kennen. Een rondgang door de binnenstad van Utrecht leert, dat de potentiële dansvloerfavorieten nog voor het oprapen liggen in uitdragerijen waar tweedehands elpees voor een gulden tussen het afgedankte meubilair staan. 'Goud zoeken,' noemen ze het, want het grote publiek is zich niet bewust van de juweeltjes die op de vuilnishoop voor het grijpen liggen. Albers en Janssen proberen elkaar af te troeven bij het vinden van veelbelovende platen in mooie hoezen, bij voorkeur met afbeeldingen van aantrekkelijke en schaars geklede dames. Janssen heeft een uitgesproken voorliefde voor zogenaamde bachelor pad music, zo genoemd omdat rijke Amerikaanse vrijgezellen deze veredelde stereo-testplaten met veel hoge tonen en percussie-salvo's gebruikten om de kwaliteit van hun nieuwe hifi-apparatuur in hun vrijgezellenflats te demonstreren. Seks speelt een belangrijke rol in het hele gebeuren, vinden de Easy Aloha's, 'zoals bij alle dansmuziek'. Er hangt een vrolijke, kitscherige sfeer om het Easy Tune-fenomeen, hoewel het tweetal benadrukt dat hun liefde voor de muziek honderd procent oprecht is.

Een belangrijk verschil met de house-scene is, dat de pioniers van de Easy Tune aansluiting zoeken bij de rockgroepen die zich in het reguliere clubcircuit ophouden. Als maker van een drietal Easy Tune-EP's voelt Richard Cameron zich verwant met de muzikanten van de groep Shine, die op een vergelijkbare, eclectische manier te werk gaan. “Volgens mij heeft het te maken met een fin de siècle-gevoel”, zegt Cameron, “dat de behoefte bestaat om terug kijken op dertig jaar muziek en er de leukste elementen uit pikken. Die oude muziek is een goudmijn, hoewel ik streef naar een verhouding van vijftig procent oud en vijftig procent nieuw. Op het moment worden er simpelweg nog niet genoeg nieuwe Easy Tune-platen gemaakt, maar dat begint te komen met muziek van Towa Tei en sommige nummers van Money Mark.”

De Easy Aloha's zijn momenteel op tournee met de Amsterdamse surfrockgroep The Treble Spankers, die het een verademing vinden dat er na hun optredens eens wat anders gedraaid wordt dan altijd maar weer de soundtrack van Pulp Fiction. Het publiek in de Amersfoorste rockclub De Kelder moest duidelijk nog even wennen aan die twee opgeruimd met de vingers knippende deejays achter hun midden in de zaal opgestelde draaitafels, maar na Summertime van Klaus Wunderlich of El Pussycat van Mongo Santamaria is er geen rock- of danspubliek dat niet valt voor de ongekunstelde charmes van de Easy Aloha's. Over het oubolligheidsgehalte van hun plaatkeuze maken ze zich geen zorgen. “Deze muziek is nooit hip geweest”, zegt Albers. “Het enige wat telt, is of wíj het lekker vinden. Vorige generaties droegen de last van het generatieconflict, maar ik heb nooit moeite gehad met de muziek van mijn ouders.”