Belgische hockeyers zitten in Barcelona niet lekker in hun vel

BARCELONA, 25 JAN. Een absoluut pechtoernooi, oordeelt Alain Geens na de ruim uitgevallen nederlaag tegen Nederland (9-4). De monsterscore tegen de noorderbuur neemt de bondscoach van België voor lief, al valt het hem zichtbaar zwaar. “Maar verliezen van Nederland is geen schande.” De manier waarop de uitschakeling van Europa's nummer vier op het olympisch kwalificatietoernooi de afgelopen dagen tot stand kwam, stemt hem daarentegen minder vrolijk. “Het heeft ons hier in Barcelona op vele fronten tegengezeten”, blikt Geens terug op vier achtereenvolgende nederlagen.

Het toernooi was nog geen negen minuten oud of Geers zag spits De Chaffoy van het kunstgras gedragen worden. De Belgische topschutter brak vorige week vrijdag in het harde openingsduel tegen Maleisië zijn scheenbeen. Sindsdien volgt hij de verrichtingen van de Rode Duivels vanuit een rolstoel. “Alexandre was mijn enige spits die regelmatig zijn doelpuntje mee pikte”, treurt Geens.

Wegens familie-omstandigheden stapte middenvelder Devillé dinsdag op het vliegtuig terug naar België. In de wedstrijd van gisteren tegen Nederland liep libero Vanhemelen waarschijnlijk een spierscheuring op, brak verdediger Kelecom bij zijn eerste speelminuten een middenvoetsbeentje in de rechterhand en beëindigde middenvelder Pille het duel met een gezwollen knie. Bovendien wordt linksback Renaer geplaagd door een hardnekkige buikgriep.

De Belgische selectie is uitgedund tot acht veldspelers en twee keepers. Geens: “Ik hoop dat we morgen met z'n elven op het veld staan.” De resterende drie duels zijn weliswaar louter en alleen voor de statistieken, Geens en zijn spelers willen voorlopig van geen wijken weten. “We willen hier sowieso een goede indruk achterlaten en niet als laatste of voorlaatste eindigen”, zegt routinier Willems.

Een gemakkelijke opgave wordt dat niet, weet de 26-jarige spelbepaler. Vooral de krappe nederlagen tegen Maleisië (2-1) en Canada (3-2) hebben hun sporen nagelaten. Willems: “'t Zit in koppie. Wij maken het spel maar verliezen vervolgens op het nippertje. Plus die lange lijst van afwezigen. Nee, mentaal zitten wij niet lekker in ons vel.”

Na de verrassende vierde plaats op het EK, vorig jaar zomer in Dublin, meenden de Belgische hockeyers de aansluiting bij de internationale middenmoot te hebben gevonden. De trainingsintensiteit werd opgeschroefd, de oude garde maakte plaats voor enkele jeugdige talenten en het team blaakte van zelfvertrouwen. Roem- en puntloos staat het team nu echter op de achtste en laatste plaats van het kwalificatietoernooi. Het doel 'Atlanta' is sinds gisteren een gepasseerd station. “Ik dacht inderdaad dat wij een goede kans hadden en Canada, Maleisië en Wit-Rusland voor zouden blijven”, erkent Geens enigszins schuldbewust.

Volgens de bondscoach is de terugval eenvoudig te verklaren. “Op het EK in Dublin kende niemand ons nog. Toen waren we outsider en speelde we van wedstrijd tot wedstrijd. Nu kent iedereen België. Alle tegenstanders hebben de videobeelden uitvoerig bekeken en geanalyseerd.” Na deelname aan het WK en de vierde plaats op het EK lijkt België na één jaar weer de onbeduidende hockeynatie. “Nee”, corrigeert Geens. Lichtpunten te over. “We zijn hard vooruitgegaan en dat neemt niemand ons meer af.”

Atlanta 1996 is inmiddels ingeruild voor Sydney 2000 en toch ook weer niet helemaal. Doelman Van Oost heeft stille hoop de afzegging van Zuid-Afrika. De Springsboks hebben weliswaar voldaan aan de internationale norm - het winnen van de continentale titel - maar het eigen olympisch comité heeft nog geen toestemming voor deelname verleend. “Dus moeten wij zorgen hier alsnog als zesde te eindigen en zo de eerste reserve voor de Spelen te worden.”