Een flinke dosis oh-la-la

La vengeance d'une blonde. Regie: Jeannot Szwarc. Met: Christian Clavier, Marie-Anne Chazel, Clémentine Célarié. In: Alfa 3, Amsterdam

Er zijn films die je zelfs in een slapeloze nacht en een verveelde bui niet op televisie zou willen zien, laat staan op een vrije avond in de bioscoop. La vengeance d'une blonde bijvoorbeeld. De Fransman Jeannot Szwarc, die in Hollywood televisieseries (Columbo, Baretta, Kojak) en B-films regisseerde, streefde met zijn eerste Franse film sinds jaren waarschijnlijk naar een hilarische komedie of een lichte satire op de Franse commerciële televisie. Maar het bête verhaaltje van een nieuwslezer uit de provincie die hardhandig kennis maakt met de mores van de Parijse omroepwereld doet zelfs nostalgisch terugverlangen naar eerdere Szwarc-films als Jaws II en Supergirl.

Het vleiendste dat je over La vengeance d'une blonde kunt zeggen is dat de film stevig geworteld is in de Franse traditie. Niet alleen de tegenstelling provincie-Parijs speelt een belangrijke rol, ook de altijd even lollige overspeligheid van de bourgeoisie. Maar Szwarc is geen Rohmer, geen Blier, en zelfs geen Funès. De wrekende blondine uit de titel is de vrouw van de nieuwslezer die de strijd aanbindt met haar rivale bij het tv-station. Voordat haar wraak zijn beslag krijgt hebben we al vijf kwartier flauwe grappen en een flinke dosis oh-la-la achter de rug. Niemand heeft gelachen, niemand heeft meegeleefd, en er is maar één gedachte die blijft hangen na het even stompzinnige als voorspelbare happy end: waarom wordt een dergelijke film in Nederland uitgebracht?

    • Pieter Steinz