Frank Black

Frank Black: The Cult Of Ray (Dragnet/Sony 4816479)

De ideale popmuzikant blijft zijn leven lang hip. Als zanger en gitarist van de Pixies was antister Frank Black een tijdlang de hipste rocker aan de horizon, naast bassiste Kim Deal met wie hij het grensverleggende gitaarrock-album Surfer Rosa (1988) maakte. Tegenwoordig kost het Black meer moeite om bij de les te blijven, want zijn derde solo-cd The Cult Of Ray is op zijn zachtst gezegd nogal onopvallend. Black krijst en scheurt er nog even driftig op los als bij de Pixies, maar de songs missen de scherpte van toen en in zijn rafelige gitaarspel heeft het cliché het gewonnen van de oorspronkelijke ideeën waarom hij bekend stond.

Wellicht geïnspireerd door het succes van punkpopgroepen als Green Day, strooit Black met ouderwetse en onaffe lawaai-miniatuurtjes als Dance War, een punksong naar het recept dat Johnny Rotten er ooit voor gaf: 'We hadden een probleem, want we konden geen akkoordenschema verzinnen. Dus speelden we de akkoorden A, B, C en D achter elkaar en we noemden het nummer Problems.' Had Frank Black ook maar zoveel humor, dan was The Cult Of Ray niet zo'n saaie plaat.

    • Jan Vollaard