Like a Rolling Stone

Amsterdam: POPschool (ma t/m vr 14-18u). Inl 020-6947735.

Rotterdam: SKVR-Popschool, SKVR-Popwerkplaats. Inl 010-4194181.

Nijmegen: De Lindenberg, stedelijk centrum voor kunst en cultuur, afdeling muziek. Inl 024-3273911.

Arnhem: Stedelijke Muziekschool. Inl 026-3513636.

De ruimte ziet er uit als een gewone oefenruimte voor popgroepen, leeg en wit, met dik geïsoleerde muren en vol versterkers, snoeren en drumstellen. De muzikanten kijken ingespannen naar hun vingers en naar elkaar. Eén object valt uit de toon: de ijzeren muziekstandaard die in het midden staat, met de tekst van 'Sympathy For The Devil' er op.

Het is dan ook niet een popband die hier haar repertoire staat te slijpen, maar een 'band-les'. Een docent onderricht vier volwassenen de gitaarloopjes van de Smashing Pumpkins, de drumroffels van Charlie Watts of de drie akkoorden die nodig zijn voor de punkrock van Green Day. De Popschool in Amsterdam-Oost is een ongesubsidieerde instelling waar (vooral) volwassenen les kunnen nemen in zang, electrisch gitaar, basgitaar, drums, keyboards en andere voor de popmuziek vitale instrumenten, en bovendien in het samenspelen met andere muzikanten.

Glenn (36), Hans (28), Roberto (41) en Patrick (26) hebben individueel les om hun instrument te leren beheersen, maar vinden allen dat die kennis pas tot zijn recht komt in een band-situatie. “Basgitaar is typisch een begeleidend instrument,” zegt Hans, in het dagelijks leven advocaat, “ik speel nu sinds een jaar of twee maar ik vind er weinig aan om thuis in mijn eentje te zitten oefenen. Meespelen met een plaat is een mogelijkheid, maar dat is ook zo kaal.”

Glenn en Patrick zijn tweeëneenhalf jaar geleden met gitaarlessen begonnen. Drummer Roberto speelt nog maar sinds een maand of vijf. Toch heeft hun 'Sympathy For The Devil' al iets van de geheimzinnigheid die ook het origineel kenmerkt. Dat is voor een groot deel de verdienste van leraar Wout Age die de muzikanten instrueert en minutieus de partijen uit elkaar rafelt.

Na de Rolling Stones wordt het intro geoefend van het nummer X,Y,U, van de Smashing Pumpkins. “Kung-kung-tsjak -tsjak-kung-tsjak,” zingt Age voor, “'kung' is de basdrum en 'tsjak' de snaredrum.” Roberto heeft een ingewikkelde tempowisseling te oefenen en ook de gitaarpartij is niet eenvoudig, maar bassist Hans heeft weinig te doen. Hij hoeft het hele nummer slechts één noot aan te slaan. “Je moet het niet onderschatten, ook die moet de juiste 'drive' hebben,” zegt Age.

De Popschool werd in 1992 opgericht door Matthijs Poldermans. Poldermans was ooit organisator van 'avonturenreizen'. “Maar op een gegeven moment zag je de kranten volstaan met alle mogelijke aanbiedingen op dat gebied. Het leek me leuk om iets op te zetten dat nog níet bestond,” zegt Poldermans. Het animo voor de 'poplessen' blijkt voldoende maar is niet overweldigend, in ieder geval minder groot dan je op basis van de populariteit van popmuziek zou verwachten. “Je ziet dat de mensen die echt een instrument kunnen bespelen òf naar het conservatorium gaan òf zelf een band opzetten, die hebben ons niet meer nodig.”

“Het publiek dat wij trekken heeft niet de ambitie om ooit professioneel muzikant te worden,” zegt Poldermans. “Bij ons komen mensen die het gewoon leuk vinden om zich een uur per week bezig te houden met popmuziek. Maar ze hoeven niet virtuoos of beroemd te worden. De cursisten zijn meest rond de dertig, en hebben vaak een drukke baan. Voor hen kan het een vorm van afreageren zijn, zoals de een gaat squashen, zo gaat de ander op een drumstel slaan.”

Twee keer per jaar houdt de Popschool een uitvoering, van de bands en van de individuele gitaristen, zangers, en drummers, die voor de gelegenheid groepjes formeren. Om de overgang van de oefenruimte naar het podium te vergemakkelijken zijn er maandelijks 'meespeelmiddagen' waar men aan het optreden kan wennen. “Dat is wel nodig want anders gaan ze met rode vlekken in hun nek en klamme handen het podium op. Je staat er van te kijken hoe volwassen mensen zich druk maken voor drie nummertjes spelen.”