Van Loen stuift, schoffelt en bikkelt weer over het veld

VOLENDAM, 15 JAN. Hij kon de laatste jaren zwoegen en scoren wat hij wilde, de rol van publiekslieveling was hem niet vergeven. John van Loen leek voor de rest van zijn voetbalcarrière veroordeeld tot de tragiek van het omhooggevallen talent uit de regio. Nadat de spits ruim zeven jaar geleden FC Utrecht verliet, kon hij de faam van de Galgenwaard elders zelden of nooit meer waarmaken. Bij Roda JC bleef hij nog overeind, bij Anderlecht, Ajax en Feyenoord mislukte het avontuur.

Na een afwezigheid van een jaar maakte Van Loen gisteren in en tegen Volendam (0-1) zijn rentree in de Nederlandse competitie voor de club waar hij dertien jaar geleden zijn loopbaan begon. Oude liefde roest niet. Toen de noodlijdende club vorige maand een beroep op hem deed, kon de rossige spits de verleiding niet weerstaan. Feyenoord werkte gewillig mee aan de transfer van de dertigjarige aanvaller die in Rotterdam overbodig was geworden en het afgelopen jaar op uitleenbasis zijn kunsten vertoonde in Japan. Voor een zacht prijsje mocht hij vertrekken naar de hekkesluiter uit de eredivisie.

De aankoop van Van Loen was het passende antwoord van het bestuur op de onvrede die bij een groot deel van de achterban leefde na het ontslag van de populaire trainer Simon Kistemaker. De uitgekookte strategie werkt vooralsnog, zo bleek gisteren bij het inhaalduel in Volendam. Al voor de aftrap stonden de meegereisde supporters met gebalde vuisten op de banken voor Van Loen. Hartstochtelijk zongen zij de verloren zoon toe. De gedachten aan Kistemaker en de crisissfeer waren plotseling vergeten. Tevreden keken voorzitter Jan van de Kant en de zijnen toe vanaf de Volendamse eretribune.

Van Loen stelde zijn fans en het bestuur niet teleur. Als een bezetene stoof de spits over het veld. Hij schoffelde en hij bikkelde, beging de eerste overtreding van de wedstrijd en kreeg in de tweede helft een onterechte gele kaart van scheidsrechter Luinge na een charge op zijn directe tegenstander Elroy Kromheer. Imponeren deed hij niet, zijn niet aflatende werklust ten spijt. Met nog twaalf minuten op de klok liet de moegestreden en licht geblesseerde spits zich vervangen door Raymond Graanoogst. Zijn werk zat erop.

Utrechts hoop in bange dagen vormde in 78 minuten een zichtbare bron van inspiratie voor zowel ploeggenoten als aanhang. Daarmee deed Van Loen waarvoor hij is teruggehaald. “Het is een zeer enthousiaste groep, een jonge groep ook. Met een paar echte Utrechtse jongens. Lekker brutaal. Aan mij om ze op te peppen. Met z'n allen proberen we de zaak de komende tijd weer op rolletjes te zetten”, sprak Van Loen na afloop.

Voetbal op karakter, het past bij de geboren en getogen Utrechter. Het verleidde de aanhang tot een luid en welgemeend Forza Utrecht, zeker nadat de ploeg in de eerste helft via spelmaker Hans Visser op voorsprong kwam en die na rust met het nodige fortuin niet meer uit handen gaf. “Veel geluk, iets wat we in de voorgaande partijen steeds niet hebben gehad”, aldus interim-coach voor één wedstrijd, Harry Suvee, in zijn nabeschouwing. De zege betekende Utrechts derde van dit seizoen en de eerste sinds 30 september. Toen won de FC in Deventer met 3-2 van Go Ahead Eagles, de ploeg die door de Utrechtse overwinning is afgezakt naar de laatste plaats op de ranglijst.

Van schlemiel tot publiekslieveling. De toejuichingen, het gezang, het was even wennen voor Van Loen. “Dat doet je natuurlijk wel wat. Het is ook al weer zo'n lange tijd geleden, maar die jongens zijn je nog niet vergeten.” Zoals Van Loen bij zijn weerzien met stadion Galgenwaard ook moest wennen aan de crisissfeer binnen de selectie. “Ze scholden elkaar uit voor rotte vis en wensten elkaar het ziekenhuis in. Dat kan natuurlijk niet. Daar is de afgelopen dagen over gesproken en vandaag was dat gelukkig niet meer het geval.”

Een zware last drukt op de schouders van de reddende engel. Van Loen: “De mensen verwachten inderdaad wonderen van mij. Sinds ik 'ja' heb gezegd, is het niet meer rustig geweest. Iedereen in Utrecht denkt dat ik het ga maken. Maar ik hoef echt niet zonodig te scoren. Als we maar winnen, zoals vandaag.”

Utrecht heeft nog een lange weg te gaan. Aan de fortuinlijke overwinning op Volendam kan onmogelijk veel waarde worden gehecht. Enige structuur in het spel is ver te zoeken. Simplistische oplossingen van het kaliber lange-halen-snel-thuis voeren de boventoon. “Het wordt nog een heel moeilijk seizoen”, aldus van Loen die een contract voor een half jaar heeft getekend. “Of ik blijf, is natuurlijk afhankelijk van handhaving in de eredivisie.”

Wie daarvoor moet gaan zorgen, bleef ook in Volendam onduidelijk. Over een paar dagen maakt het bestuur bekend wie de opvolger van Kistemaker wordt. Ingewijden houden het op Ronald Spelbos, eerder dit seizoen als coach aan de kant geschoven bij Vitesse. Een geboren Utrechter op de trainersstoel, een geboren Utrechter in de spits. Degradatienood vergt publieksvriendelijke ingrepen.