Zen-Boeddhisme (2)

Tijdens het lezen van 'Zen is geen Haarlemmerolie', vroeg ik me af of ik nou een journalistiek artikel aan het lezen was of een advertorial. Ik vroeg me bovendien af of het niet zo is dat er heden ten dage vooral zoveel behoefte aan de Zen en al dat andere Aziatische spirituele 'gedoe' is, doordat de alles-moet-kunnen-cultuur uit de jaren zestig en zeventig zoveel vaste gedragspatronen om zeep geholpen heeft.

Het liefst rommelen mensen maar wat aan, zegt een van de sprekers in het artikel. Ja precies, maar waarom zouden ze dat met al die Aziatische spiritualiteit niet doen. Al die overspannen carrièremakers kunnen het zich immers financieel gemakkelijk permitteren om van de ene cursus naar de andere te hoppen, met andere woorden wat spiritueel te shoppen. En elke cursus voert weer zijn eigen brabbeltaaltje. Uiteindelijk is de spraakverwarring compleet. Het kan dan ook niet geheel toevallig zijn, dat in een tijdperk waarin nooit eerder zoveel cursussen werden gegeven, er ook nooit eerder zo slecht gecommuniceerd werd tussen mensen.

    • Paul Ophey