Ontroerende 'speelfilmpjes' over vriendschap

Kinderserie Vriendschap, onderdeel van Ketsj-up, zondag, Ned.1, 17.40u.

Meisjes hebben veel diepere vriendschappen dan jongens. Die hebben meer gezamenlijke avonturenprojecten. Tot die slotsom komt Wilant Boekelman, de regisseur van een opmerkelijke jeugdserie over vriendschap, die op zondagmiddag door de KRO in het programma jongerenprogramma Ketsj-up wordt uitgezonden. De serie heet 'Vriendschap' en bestaat uit portretjes van tien minuten van kindervriendschappen.

Steeds komen kinderen in beeld die over verschillende soorten vriendschap vertellen. Twee jongens die elkaar ontmoet hebben bij een molen, en samen helemaal molengek zijn geworden. Of twee hartsvriendinnen die elkaar sinds de peutertijd kennen uit Almere, maar sedert hun zevende door verhuizingen naar Coevorden en Alkmaar ver uit elkaar wonen. Ze onderhouden hun vriendschap nog steeds, met brieven en af en toe een logeerpartij. “Toen ze weg ging, zei ik: tot nooit meer ziens...”, zegt een van beiden. En: “Ik denk heel veel aan haar. In bed, want overdag heb ik er geen tijd voor.” Het zijn ontroerende miniatuurtjes, mooi in beeld gebracht. Bij de twee door verhuizing gescheiden vriendinnen zien we ze niet alleen vertellen, maar ook brieven schrijven. We zien korte impressies van een logeerpartijtje, de omgang met nieuwe vriendinnen. In een notedop krijg je een vrij compleet beeld van zo'n vriendschap. De kinderen voelen zich zichtbaar op hun gemak. Ze komen niet gekunsteld over, zo van: glimlachen, er staat een camera op me gericht.

De regisseurs Wilant Boekelman en Jan van der Zande en cameraman Piotr Kukla hebben bewust een teruggehouden aanpak gekozen, en die is zeer geslaagd. Ze houden de camera letterlijk enigszins op afstand. En paradoxaal genoeg komen de kinderen daardoor heel dichtbij. Het zijn haast kleine speelfilmpjes, in plaats van documentaires. Dat is een verademing in deze tijd van reality-tv, waarin cameramannen het liefst kamers binnenstormen en zo veel mogelijk inzoomen op de personen om maar 'dicht op de huid' van de gefilmden te komen.

    • Paul Steenhuis