Hollands Dagboek: Peter Sikkema

Peter Sikkema (32) is organisator van het popfestival Noorderslag in Groningen, dat de beste Nederlandse popacts van het afgelopen jaar brengt. Sikkema doorliep de Havo, werkte vanaf z'n 14e als vrijwilliger in jongerensociëteiten en richtte een boekings- en management kantoor voor popgroepen op. Hij werkt sinds 1994 als programmeur van popconcerten in De Oosterpoort in Groningen.

Woensdag 3 januari

Ook al ging de wekker om acht uur, tegen negenen kwam ik mijn bed uit, even douchen, snel de deur uit, fietsen naar De Oosterpoort (7 minuten, tot nu toe een absoluut record). Om half tien in het produktie-kantoor, waar ik niet de enige laatkomer bleek te zijn. Van het plan om iedere ochtend met een produktie-overleg te beginnen komt de eerste dag al niets terecht. Het Noorderslag-weekend bestaat uit Euroslag op vrijdagavond (een clubfestival met Europese en Groningse acts), het Nederlandse Popmuziek Seminar op vrijdag en zaterdag in De Oosterpoort en dan tenslotte de tiende (!) Noorderslag die zaterdagavond en -nacht plaatsvindt.

De druk op de gastenlijst begint groot te worden. Het festival was direct na kerst uitverkocht (ongeveer 3050 kaarten, een record). Het begint me al gauw duidelijk te worden dat een record aantal journalisten het festival wil verslaan. Ik vraag me af of de grote aandacht te maken heeft met het 10-jarig bestaan of de verregaande commercialisering van het omroepbestel. Noorderslag heeft natuurlijk een aardige naam opgebouwd als hèt festival van de ontdekkingen.

Een aantal Euroslag-bands zeiden kort voor het festival af (redenen: TV-optreden, ziekte, einde van de band). Ik heb tot drie uur om de hiaten op te vullen. Op veel plaatsen in het gebouw zijn mensen druk: de tentoonstelling wordt opgebouwd en ingericht, de Internet-ruimte wordt bedrijfsklaar gemaakt, het restaurant wordt aangekleed. De complexiteit van het festival begint iedereen (en ook mij) duidelijk te worden. Waren de voorgaande edities nog redelijk te behappen, dit jaar is het allemaal omvangrijker: de '10 jaar' overzichtstentoonstelling, een dance-podium (de Dansdoos, 'zaal-in-een-zaal'), de aankleding van het gebouw. Mijn bedoeling om Noorderslag 1996 een heel ander aanzien te geven lijkt aardig te gaan lukken. Een ploeg medewerkers lanceert het idee voor een stellage op de binnenplaats, waar we ijs op willen laten vormen middels tuinsproeiers. Dat zou wegens de vorstverwachtingen wel eens kunnen lukken.

Producent Han de Lima moet naar Radio 3 in Hilversum voor een produktievergadering, in verband met de live-uitzending van zaterdag, waardoor ik te veel met details bezig ben. Aan het einde van de middag wordt het gelukkig weer wat rustiger. Begin van de avond bezoek ik een aantal zalen, alles blijkt dik in orde. Na het eten ga ik met Han de Lima, Marije Jansen (assistente en vriendin van Han) en Frederike Cath (mijn assistente) het produktie-overleg, dat er vanochtend bij inschoot, doen. Alles lijkt behoorlijk op schema. De laatkomers van vanochtend hebben afgesproken dat ze gewekt zullen worden door Han en Marije, met al dat verslapen wel zo veilig. 's-Nachts om een uur of twee verlaten we met z'n allen het gebouw.

Donderdag Om acht uur belt Marije, douchen en op Teletekst het weerbericht bekeken (het wordt minder koud, niet zo goed voor onze sculptuur). In de Oosterpoort blijken Han, Marije en Kees van Boven (mijn 'compagnon', die voor Noorderslag de publiciteit doet en de redactie van de tentoonstelling) al aanwezig, net als de opbouwploeg voor de Dansdoos en de tentoonstellingsmensen. De telefoon gaat al vroeg, opnieuw vragen om een plaatsje op de gastenlijst, ik word met de dag strenger, wat af en toe erg moeilijk is (ik maak deze dagen geen vrienden). Voor tienen zijn we op oorlogssterkte op kantoor (met z'n twaalven). In de foyer is begonnen met de bouw van de Dansdoos. Aanvankelijk zijn de mensen van De Oosterpoort sceptisch, in de loop van de avond echter wordt het beeld duidelijk. Dit gaat mooi worden.

Cees van Noort (directie Oosterpoort) heeft 's middags nog veel vragen over het seminar, maar de stukjes vallen langzaam maar zeker op hun plaats. Over het in elkaar schuiven van de verschillende produkties ben ik nog niet tevreden. Noorderslag en Euroslag gaan prima. Het seminar is nog te veel een eiland. In ieder geval ga ik voorstellen volgend jaar een gedeelte van het seminar op me te nemen, om de interne produktie beter te integreren. Er zit meer rust in de produktie dan vorig jaar: het kopieerapparaat begeeft het (waardoor artiestenpasjes, maaltijd- en consumptiebonnen een dag later klaar zijn), PC's blijken besmet met virussen, computers weigeren dienst, de DAF van Frederika begeeft het, de aparte verbinding (ISDN), voor het Internet-project, krijgen we niet aan de praat (om 01.00 uur 's-nachts een servicemonteur uit z'n bed gebeld, sorry). Iedereen blijft overal laconiek onder. Het team is erg goed en heeft vertrouwen in elkaar. Het lijkt wel een grote, hechte familie.

Aan het begin van de avond gaan we eten in het café van De Oosterpoort. De ploeg is uitgegroeid tot vijftig personen. Kees is een behoorlijke tijd bezig geweest met 'tafeldekken', maar het resultaat is er dan ook naar (kandelaars, wijn, etc). Wij eten Indisch. Lekker. Na het eten een produktievergadering. Dan bespreken Han, Marije, Frederike en ik in het kort wat ons de komende dagen te wachten kan staan. Op deze mensen kan ik bouwen, zij hebben aan een half woord genoeg. De mensen van de tentoonstelling en Internet zullen de hele nacht doorwerken om alles af te krijgen. Ik begin steeds meer bewondering te krijgen voor de mensen die zich zo inzetten voor het festival (en dat grotendeels belangeloos).

Opvallend dat je in zulke drukke periodes zoveel energie krijgt, kom je na een dag van 17 uur thuis, ben je nog te wakker om te kunnen slapen.

Vrijdag

Voordat de wekker afgaat ben ik al wakker (acht uur). Buiten vriest het dat het kraakt. De ijs-sculptuur heeft nu al ijspegels van ruim een meter, mooi hoor! De tentoonstelling nadert z'n voltooiing, alles moet uiterlijk om twaalf uur klaar zijn, het begin van het seminar. Begin van de middag krijg ik een telefoontje van het boekingsbureau dat MAX 404 door ziekte niet kan komen. Een vervangende act is beschikbaar, die ik toch al had willen programmeren. Vroeg in de middag komen de mensen van het geluids- en lichtverhuurbedrijf binnen, zij zullen de Grote Zaal en de Dansdoos van geluid en licht voorzien. Vandaag eten wij in de Grote Zaal, aan een tafel van wel 25 meter. Het blijkt wederom in stijl: zilveren kandelaars, wijn. Kees blijkt zelfs een jazz-pianist in smoking te hebben ingehuurd; af en toe kan ik hem wel wat doen. Pim van Klink (directeur Kunst & Cultuur) en Peter Smidt (mijn voorganger) zijn zeer tevreden over de tentoonstelling (Peter zelfs ontroerd), een eerste succesje. De crew van Radio 3 wil een interview met me doen op het moment dat ik al een interview heb met Kink FM, hun concurrent. Ik vertel ze niets en maak een afspraak voor later. Achter me op de Doe-lijst staat echter in grote letters dat ik om 22.15 uur door Kink gebeld wordt.Pijnlijk. In de loop van de avond/nacht heb ik contact met Petra en Kees H. over Euroslag, het aantal bezoekers is laag, maar alles loopt gesmeerd. Om een uur of twaalf neem ik iedereen mee naar de Dansdoos, waar alles uitgelicht wordt; nu al een prachtig plaatje. Tegen drieën nemen we een pilsje en we gaan om half vier naar huis.

Zaterdag

Om negen uur wakker gebeld, ideaal zo'n weksysteem, douchen en de deur uit. In zo'n periode gebruik ik m'n huis alleen maar voor (te weinig) slapen, van een privéleven heb ik geen weet meer. Ik neem Frederike mee naar de tentoonstelling, haar kennende zal ze er anders niets van zien. Aan het begin van de middag begint het seminar, er zijn minder deelnemers dan inschrijvingen, vreemd.

Een telefoontje uit het gebouw: Kees v. B. is ergens tegen aan gelopen en gaat bijna van z'n stokje. Z'n vriendin Wybrich, die al dagen hard meewerkt, gaat kijken. Na een tijdje wordt Kees het produktiekantoor in een rolstoel ingeduwd, de rest van de dag en nacht zal hij aan z'n bureau gekluisterd zitten (hij wil absoluut niet naar huis). De artiestenbegeleiders en het podiumpersoneel komen binnendruppelen, om een uur of twee zijn we compleet (totaal: 200 medewerkers, inclusief techniek). Vanaf vier uur komen de eerste bands binnen. Tegen het einde van de middag blijken we een aantal kleine zaken over het hoofd te hebben gezien. Het eten (Hollandse stamppot) schiet er bijna bij in, de deuren gaan ten slotte om half acht open. Twee minuten voordat de deuren open gaan is alles klaar. Het gebouw is opgeruimd, de techniek is klaar, de bars zijn bemand, niets kan meer misgaan?

Meteen na binnenkomst van de Osdorp Posse, de winnaars van de Popprijs ga ik samen met Han bespreken hoe het tijdschema voor de uitreiking er uitziet. Aardige lui. De radiopresentator Jaap Boots, DJ van de VPRO, heeft nog geen idee wie de winnaar zal worden. Het blijft een goed bewaard geheim. Om half negen gaat het festival van start, alles verloopt keurig op tijd, er is al veel publiek binnen en alles gaat gesmeerd. Opvallend is dat de groepen de laatste jaren steeds eerder aanwezig zijn, ze willen het hele festival meemaken. De stemming onder de muzikanten zit er goed in, veel vrolijke gezichten.

Tot een half uur voor de uitreiking van de Popprijs is iedereen die er iets mee te maken heeft onvindbaar en onbereikbar. Maar vijf minuten voor aanvang staat iedereen aan de zijkant van het podium. De lichten gaan uit, het wordt stil in de zaal, Jaap Boots gaat het podium op en doet een ijzersterke aankondiging. Wonder boven wonder wordt hij niet met bier bekogeld, zoals in afgelopen jaren gebruikelijk. Zodra de voorzitter van de jury, Saskia Bruning van Conamus, de winnaar bekend maakt: groot gejuich. De rappers van de Osdorp Posse rennen het podium op en maken er een bijzondere uitreiking van ('Fuck de Popprijs'). Tegen het einde van het optreden doen de collega's van De Heideroosjes twee nummers mee, het feest is compleet.

De sfeer onder het publiek is goed, het programma loopt nergens uit en over het algemeen zijn de optredens uitstekend. Eboman, vantevoren al getipt als favoriet door velen, blijkt een topper. De Heideroosjes zie ik vanachter het podium, het publiek is razend enthousiast: stagediven, pogoën, kortom: de goede band op het juiste tijdstip in de juiste zaal. In de loop van de nacht komt Höllenboer binnen (van 'Busje komt zo...'), de groep die bij veel mensen verbazing gewekt zal hebben als Noorderslag-act. Zelf heb ik het optreden gemist, maar Peter Smidt (mijn voorganger en nog steeds mede-programmeur van het festival) vond het één van de hoogtepunten van het festival ('zingen over varkens en geiten, dat is waar het in de streektaal-muziek over moet gaan').

Tot het einde blijft het tijdschema goed gehandhaafd, het programma in de Kleine zaal loopt ongeveer tien minuten uit (een aardige score voor zo'n lange avond/nacht). Tegen half vijf wordt het publiek verzocht het gebouw te verlaten. In het hele gebouw wordt gewerkt aan het afbreken van apparatuur en podia (Han: 'Wie gaat nu die prachtige ijs-sculptuur afbreken en vooral: wanneer?!'). Tegen zessen heffen alle medewerkers van Noorderslag het (champagne-)glas in de Marathonbar (aangeboden door Gerard en Margreet van de VPRO). Conclusie: een geslaagd festival. Na deze welverdiende borrel stappen we (het is inmiddels al acht uur) in de taxi en vertrekken - traditioneel na Noorderslag - naar de Benzinebar voor een laatste borrel. Om tien uur, het is al licht en spekglad door de ijzel, zijn de weinige mensen die we tegenkomen waarschijnlijk kerkgangers. Na meerdere valpartijen (ik houd het maar op de gladheid) beland ik uiteindelijk laat in de ochtend in bed.

Zondag

Mijn afspraak om tegen drieën een reactie over Noorderslag en Euroslag aan de Drents-Groninger Pers te geven haal ik niet: ik blijk meerdere malen door de telefoon heen te slapen. Uiteindelijk word ik om zes uur wakker met een uiterst tevreden gevoel over de afgelopen dagen. Op het antwoordapparaat staan inderdaad drie berichten, ik bel de verslaggever direct maar merk nog niet bijzonder wakker te zijn. Na dit telefoontje sta ik op en plof neer op de bank, zet de televisie aan, maar blijk naar het verkeerde journaal te kijken (niets over de Popprijs en/of het festival). Daarna heb ik de 'bezorg-Griek' gebeld voor een maaltijd. Ik kan m'n aandacht niet goed bij de TV houden, val snel in slaap. Uiteindelijk gaat tegen middernacht de telefoon: Kees is benieuwd of ik het heb overleefd en we bespreken kort het functioneren van de organisatie en dagpersoneel. Als ik na een half uur de telefoon ophang besluit ik me maar weer naar bed te verplaatsen.

Maandag

Maandagochtend eerst de krant gelezen. De recensie is redelijk positief met een aantal aanmerkingen op het dance-podium. Ik ben het er gedeeltelijk mee eens. Tegen elven had ik willen beginnen, het wordt twaalf uur. Het lijkt alsof er een veldslag in het gebouw heeft plaatsgevonden. Tot na zessen zijn wij bezig om terug te verhuizen naar onze vaste stek: de afdeling Pop & Jazz. Iedereen blijkt in een overwinningsroes. Bij binnenkomst lag er een fax van Osdorp Posse, om de organisatie te bedanken en zich voor een ongelukje te verontschuldigen, erg attent. Er worden recensies verzameld. Eboman blijkt de absolute winnaar. Deze dag ben ik erg onproduktief, alsof ik in een soort van roes verkeer. Alles lijkt onwerkelijk. Om half zeven naar huis en (waarschijnlijk) tegen achten val ik op de bank in slaap (voor de TV). Na enkele uren verhuis ik naar bed en raak ik buiten westen.

Dinsdag

Weer verslapen, uiteindelijk om half twee op kantoor. Direct door naar de wekelijkse planningvergadering voor een evaluatie met alle afdelingshoofden van De Oosterpoort. Ondanks kritiek op een aantal details is iedereen erg tevreden over het geheel, met name over de uitstekende samenwerking met de in- en externe medewerkers. Tot nu toe had ik zelden zo'n hecht en eensgezind team in De Oosterpoort aan het werk gezien. Er moet nog veel (afrondend) werk gedaan worden, vandaag zal het niet lukken, lamlendigheid troef. Tot ongeveer acht uur op kantoor geweest, onderweg wat te eten gehaald bij een snackbar en thuis aangekomen weer vroeg naar bed, deze dagen denk ik maar aan één ding: slapen.

Woensdag 10 januari

Weer te laat mijn bed uit. Om één uur op kantoor een aantal telefoontjes gedaan en alvast wat voorbereidingen getroffen voor het concert van vanavond, een Cubaans vrouwen-salsa orkest tijdens een feest. Dit is de eerste dag dat ik weer energie heb. Er komen nog een aantal bedankjes van groepen binnen: Orphanage hadden het erg naar hun zin gehad en ook The Beatbusters bedankten. Naast de afronding van Noorderslag ga ik ook snel verder met de programmering van het jaarlijkse Rhythm & Blues-festival in mei. Inventarisatie geboekte groepen, een optie omgezet in een definitieve boeking en de begroting gemaakt. Aan het begin van de avond eet ik in het restaurant van De Oosterpoort en het feest gaat van start. Om half twee begint het optreden van de door mij geboekte groep, geen succes (waarschijnlijk vanwege het te late tijdstip op de avond). Kortom, de gewone werkzaamheden zijn weer begonnen. Om twee uur naar huis.

    • Peter Sikkema