Muzikale botheid van Oasis heeft veertig minuten succes

Concert: Oasis. Gehoord: 10/1 Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht.

Liam keek naar Noel, Noel keek naar Liam en zag dat het mis was. Zonder haperen nam hij het volgende couplet voor zijn rekening, terwijl zijn broer zich met een fles Spa terugtrok op het drumpodium. Het was het begin van het einde. Liam Gallagher, de zanger van Oasis, moest bij het concert gisteravond in Vredenburg steeds meer zangpartijen overlaten aan de gitarist Gallagher. Uiteindelijk verdween hij na veertig minuten van het podium, waarna Noel in zijn eentje nog de bekendste nummers van Oasis, zoals de huidige hitsingle 'Wonderwall', zong, begeleid door zijn akoestische gitaar.

Afgelopen november zegde Oasis hun optreden in Nederland af wegens een weggelopen bassist en bij een concert in Brussel liep een woedende Liam Gallagher het podium af omdat hij zijn stem kwijt was. De verwachting was dat Oasis het eind van het jaar niet zou halen. Maar dat viel mee: de groep gaf het grootste zaalconcert (voor 23.000 mensen) dat ooit in Engeland werd gegeven en verzoende zich op de valreep van 1995 zelfs met hun 'aartsvijanden', de zanger en de bassist van Blur.

De controverse tussen Blur, de middle-class-band uit Londen, en Oasis, de working-class-jongens uit Manchester, beheerste het afgelopen jaar de Engelse media. De twee succesrijkste Britpop-bands waren verwikkeld in een klassieke klassenstrijd en Noord-Zuid-controverse; Damon Albarn, de zanger van Blur, betitelde Oasis als een rip-off van Status Quo, Noel Gallagher wenste Albarn aids toe.

Hoewel de broertjes Gallagher na deze opmerking door het stof hebben gekropen en zelfs een benefietconcert voor het Engels aidsfonds schijnen te gaan geven, is botheid nog altijd hun handelsmerk, ook muzikaal. Noel schrijft de songs en Liam zingt zijn zanglijnen alsof hij de snelste weg zoekt van punt A naar B, vlak en zonder opsmuk. De band omlijst deze inspanning met voortvarende rock die neigt naar bombast. Maar de gitaristen van Oasis hebben een vervoerende kwaliteit: gemanipuleerd door galm lijken hun akkoorden rond te cirkelen in het groepsgeluid, een effect dat even opwindend en misselijk makend is als een kermisattractie.

Dat effect werkte gisteravond optimaal, net zoals de muzikale botheid tijdens die veertig minuten een succesformule bleek. Uit de combinatie van lamlendige zang en een rechttoe rechtaan-melodieën spreekt een aantrekkelijk soort onverzettelijkheid. Liam Gallagher doet niets om een show te maken. Hij staat onbeweeglijk met zijn rug naar het publiek of loopt wat over het podium, zijn armen om zich heen sliertend als een dronken aap.

Toen hij het nummer 'Live Forever' wilde aankondigen klonk het alleen nog maar als waf-waf. Midden in een regel brak zijn stem. Gefrustreerd gooide Liam zijn tamboerijn tegen de grond en liep weg. Toen Noel Gallagher op zijn barkruk nog wat liedjes zong bleek hij de technisch capabele zanger van de band te zijn. Hij gaf de juiste intonatie en excellereerde in stembuigingen en overgangen. Maar het publiek klapte slechts beleefd. Niemand gaat naar Oasis om een èchte zanger aan het werk te horen.

    • Hester Carvalho