LIES FRANKEN 1930-1996; Verfijnd actrice

De actrice Lies Franken, die maandag op 65-jarige leeftijd overleed, was al geruime tijd door ziekte uitgeschakeld en is daardoor veel eerder vergeten dan zij op grond van haar grote verdiensten had verdiend. Haar laatste toneeljaren bracht zij door bij de Haagse Comedie, maar haar succesrollen dateren vooral uit de jaren vijftig en zestig. In 1971 werd haar de Theo d'Or toegekend voor haar tot in alle vezels gespannen Blanche in Tramlijn Begeerte bij het Nieuw Rotterdams Toneel.

Lies Franken deed in 1953 eindexamen aan de Amsterdamse toneelschool, nadat ze op aandringen van haar vader óók de diploma's steno, typen en handelscorrespondentie had gehaald. In het Algemeen Handelsblad werd ze beschreven als een “jonge, bevallige debutante” die indruk maakte door “de zuiverheid van haar eerlijk werk”. Ze kreeg een engagement bij de Arnhemse toneelgroep Theater en viel al in haar eerste seizoen op in Summer and Smoke van Tennessee Williams en in de titelrol van Sabrina, waarin ze blijkens de kritieken de vergelijking met de filmversie, met Audrey Hepburn, glansrijk doorstond. In die twee stukken kon ze beide kanten van haar talent laten zien: enerzijds sensitieve, soms hypernerveuze vrouwen, anderzijds frêle, lichtvoetige komedierollen waarin ze werd geprezen om haar “heldere trefzekerheid”.

In 1957 trouwde Lies Franken met de acteur en regisseur Pim Dikkers - eveneens te jong gestorven - waarna ze door de geboorte van haar kinderen enige jaren niet meer acteerde. Na haar terugkeer speelde ze onder meer Roxane in een door Ko van Dijk geregisseerde versie van Cyrano de Bergerac (1975), één van de eerste theaterprodukties van Joop van den Ende, waarna ze nog een jaar of zes een gewaardeerd lid was van het ensemble van de Haagse Comedie, tot dit gezelschap werd opgeheven.

Door haar verfijnde spel en haar afkeer van valse pathetiek was ze, beter dan sommige van haar generatiegenoten, in staat mee te gaan met de moderniseringsgolf die het Nederlandse toneel in de loop van de jaren zeventig een ander aanzien gaf. Haar overlijden geeft aanleiding tot spijt over het feit dat haar niet méér toneeljaren gegeven waren.