Hulpeloos verlangen in mimespel Masjenka

Voorstelling: Masjenka. Tekst, spel: Jasja Musatov, Luc Boyer; regie: Marc Debisschop; licht: Ronald Nord; kostuums: Zita Winnubst. Gezien: 5/1 Frascati Amsterdam. Aldaar: t/m 13/1. Verder: Tournee.

De danser/acteur Jasja Musatov heeft er zijn hoofd voor kaal geschoren. Qua uiterlijk is hij zo het spiegelbeeld van de mimespeler Luc Boyer in hun gezamenlijke produktie Masjenka. De voorstelling gaat echter over tegenstellingen, kruis of munt, wit of zwart. Zowel verwijzend naar het theater van Tsjechov, als dat van Beckett.

Vanuit de improvisatie schreven de Rus Musatov (34) en de in Indonesië geboren Boyer (60) een aantal scènes. Hierin zijn elementen verwerkt als cultuurverschillen, jeugdherinneringen, nooit verwerkte pijn en angst voor de ouderdom. Masjenka is een terugblik beginnend met de woorden: “Einde. Het is ten einde. Het loopt ten einde. Misschien gaat het ten einde.”

Enig houvast biedt een nogal dun verhaal over twee mannen, waarvan de oudste blind is en afhankelijk van zijn jongere partner. Zij voeren al jaren hetzelfde ritueel uit, stellen duizend keer dezelfde vragen. De een dreigt daarbij met zijn (tanende) macht, de ander met verlating. De liefdesfontein spuit niet meer, de boom van creatieve inspiratie is verdord.

Masjenka is 'uit het leven gegrepen', met een lach en een traan. De Vlaamse regisseur Marc Debisschop heeft de spanning gezocht in de versnelling, dan wel verstilling van het spel. Maar Musatov en Boyer bewegen beter dan zij acteren. Zij remmen dikwijls het tempo. Dan krijgt Masjenka iets lijzigs dat doet denken aan het hulpeloze verlangen en de apathie in Tsjechovs stukken. De twee zijn echter op hun best in de absurdistische momenten en een vrolijk dansje op jolige Russische volksmuziek.