Dubbelslim met een luchtje

'U behoort tot de slimme Nederlanders die gebruik maken van de spaarloonregeling bij hun werkgever. Slim? Ja, dat mag je wel zeggen, want per slot van rekening biedt die regeling u de mogelijkheid geld opzij te zetten zonder dat u belasting over het gespaarde bedrag hoeft te betalen. Wij hebben met onze verzekeringsspecialisten van Interpolis gezocht naar een mogelijkheid om deze manier van sparen nog aantrekkelijker te maken. U mag tenslotte van uw Rabobank verwachten dat daar voortdurend nagedacht wordt om het goed te laten gaan met uw geld. Wij hebben een uitstekende oplossing gevonden. Daarbij wordt het belastingvoordeel dat u bij de spaarloonregeling geniet verdubbeld! Zonder kosten, zonder risico! Misschien lijkt dit te mooi om waar te zijn, maar het is de plezierige realiteit van het Cumulent Spaarloon Plan. Door de spaarloonrekening om te zetten in een verzekering profiteert utweemaal van belastingvoordeel!'

Dit staat in de brief die een lezer uit Hengelo ontving van zijn bank, samen met de bijbehorende produktfolder. Hij merkt argwanend op dat in de folder niets staat over opbrengsten en eventuele garanties. Hoe kan dat?

Zijn reactie ligt voor de hand. De opzet en toon van de brief lijken overgenomen uit een boek met succesvolle verkooprecepten, bedoeld om mensen over te halen iets te kopen wat ze eigenlijk niet nodig hebben. Bekende ingrediënten in zo'n schrijven zijn deze. Vlei de ontvanger door hem slim te noemen. Druk je bezorgdheid met zijn lot uit. Roem het eigen produkt. Wijs op belastingvoordeel (nog beter: dubbel voordeel). Maan tot spoed, dralende kopers zijn weglopers. Van een bank verwacht je zo'n brief niet. Is de argwaan van de briefschrijver over dit 'mirakel op financieel gebied', zoals in de folder staat, terecht? Ja en nee.

Het plan is een combinatie van twee produkten: de vanwege de belastingvoordelen populaire spaarloonregeling èn de lijfrenteverzekering waarvan de jaarpremies aftrekbaar zijn van het inkomen. Beide voordelen zijn geen uitvinding of geschenk van de twee aanbieders, maar een prima regeling van de overheid, bedoeld om het vormen van vermogen (onder meer voor oudedag en eigen huis) te stimuleren. De Rabo pronkt dus niet met eigen, maar met overheidsveren. Net als alle andere aanbieders van financiële produkten fiscaliseren. Wie een voorstel bestudeert, dient eerst de belastingschil weg te krabben alvorens door te dringen tot het vruchtvlees, de kern van de zaak.

Wat biedt het plan een 32-jarige werknemer die onder het 50 procent tarief van de inkomstenbelasting valt? Via een spaarloonregeling wordt het maximale belasting- en premievrije bedrag van 1.580 gulden (1996: 1.615 gulden) ingehouden. Dat levert een fiscaal voordeel op van 821 gulden. Door het gespaarde bedrag (die 1.580) ieder jaar uit te geven aan, te investeren in, een lijfrenteverzekering mag de verzekerde de premies aftrekken van zijn belastare inkomen. Dàt levert een voordeel op van 790 gulden. Samen 1.611 gulden aan voordeel en 31 gulden meer dan de betaalde premie. Je krijgt geld toe. Het plan kost niets, tenzij men onder het 37,65 % (1996: 37,50 %) valt: dan zijn de kosten 237 gulden. In het 60 procent tarief krijg je 316 gulden toe.

Wanneer de 32-jarige zich tot zijn 60ste jaar verzekert, kan hij voor 5 jaar, van het opgebouwde lijfrentekapitaal, een jaarlijkse lijfrente kopen van 30.061 gulden, als aanvulling op de VUT of voor de studie van de kinderen. Belastbaar, dus bruto. Zo luidt het voorbeeld in de folder. Dat staat gelijk aan een garantie, hoewel een tweede rekenvoorbeeld die zekerheid op losse schroeven zet. Het aanvullende pensioen hangt af van het rendement dat de verzekeraar verwacht te behalen: 7 procent. Bij 9 procent bedraagt dezelfde lijfrente 34.744 gulden. Het resultaat van de verzekering kan dus mee of tegenvallen.

De Hengelose lezer meent in de brief en folder te lezen dat zijn inleg verdubbelt, maar dat staat er niet. Het belastingvoordeel verdubbelt, zoals hiervoor aangegeven.

Welke bezwaren kleven er in het algemeen aan de combinatie van een werknemersregeling en een meerjarige verzekeringspolis? In de eerste plaats de mogelijk korte duur van de regeling. Wie vertrekt bij zijn baas om te gaan werken bij een bedrijf of instelling zonder vergelijkbaar alternatief, moet het verzekeringscontract toch uitdienen en een deel van de premie zelf betalen. Een koopsompolis (eenmalige premie) past daarom beter in het financiële plan van een werknemer met weinig zitvlees.

Verder de vaste combinatie bank, verzekeraar, beleggingsfonds. Rabo, bijvoorbeeld, vormt een trio met Interpolis, voor het verzekeringsdeel, en Robeco voor de beleggingen. Dat hoeft niet de beste oplossing voor een werknemer te zijn. Een spaarloner zou de hoogst biedende verzekeraar moeten mogen kiezen en, wanneer de premies worden belegd, het beste beleggingsfonds of andere wijze van beleggen.

    • Adriaan Hiele