Paul Klemann

Galerie Bert Mertens, Willemstraat 26, Utrecht. Wo t/m vr 12-17u, za 13-17u. T/m 20 jan. Prijzen 400,- tot 7000,- gulden Paul Klemann (1960) tekent raadselachtige maar ook humoristische droombeelden. Als hij wakker wordt, schrijft hij zijn dromen onmiddellijk op. Later werkt hij deze cryptische aantekeningen zo exact mogelijk uit. Ze dienen als een geheugensteun om de gedroomde beelden weer op te roepen. 'Ik droom in beelden, maar achteraf zoek ik pas naar de vorm,' aldus Klemann in een interview met Het Parool. 'Ik haal dan de interessantste beelden eruit, de beelden waarmee je uit de voeten kunt. Iedere keer sta ik er van te kijken wat je naar boven haalt.'

De tekeningen van Klemann zijn volstrekt authentiek. Er spreekt een grote gedrevenheid uit. Ook als toeschouwer word je meegesleept in de eruptie van surrealistische beelden. Wat te denken van de jongeman, waarschijnlijk Klemann zelf, die in een rode telefooncel aangevallen wordt door een dolle stier? Vanuit de cel neemt hij met een videocamera de scène op, terwijl een groep mannen in Oosterse kledij toekijkt. Andere intrigerende tekeningen zijn Versperde toegang tot Lissabon, waarop een angstaanjagend labyrint van knalrode tourniquets is afgebeeld, en De verkoop van een ziel. Mefisto gaat hier gekleed in een geelrode mantel en naast hem staat een enorme gele dierenschedel waarin rode gasflessen verborgen zitten. Soms, zoals in een tekening getiteld Doodsklokkisten die opgetakeld werden onder de Stadhuisbrug, spelen Klemanns nachtelijke avonturen zich af in zijn woonplaats Utrecht.

Galerie Bert Mertens toont behalve tekeningen ook enkele schilderijen. Dit procédé, olieverf op doek, is trager. De schilderijen missen de verfijning en vaart van de tekeningen. Een uitzondering vormt het schilderij waarin Klemann het atelier van Jan Schoonhoven bezoekt en diens 'geheime zwarte kunst' ontdekt: pikzwarte reliëfs en speelgoed locomotieven.

Hoe moeilijk het is om Klemanns tekeningen in een ander medium te vertalen, blijkt ook uit twee zeefdrukken. De uitvoering is tè grof; de voorstellingen verliezen hun lichtvoetigheid en krijgen iets banaals.

Toen Klemann in 1993 de Prix de Rome won, kende vrijwel niemand zijn tekeningen. Komende zomer heeft hij zijn eerste solotentoonstelling in een Londense galerie.

    • Din Pieters