B.B.

Ah ja, de brug

de oude fatale met de magere taille

ingesnoerd in haar ijzerkorset zo smal

maar net breed genoeg om passanten

vredig met elkaar te laten verkeren.

Rakelings haastige ruiten, vaak rake spiegels.

Soms zo vol met het stapvoetse

dat er tijd is elkaar over en weer te bekijken

te glimlachen misschien.

En nu dan, de Nieuwe! Snelverkeer!

Een luchtfoto toont haar zwevend

aan twee stalen piramiden, die

de lucht inpriemen als de B.H. van B.B.

met rijbanen, zo ruim gemeten als

de meters stof van haar pettycoat rok.

Hopelijk nu nooit meer, het diggelen

en biggelen.

Maar

Stop!

voordat ik doorga op al het vrouwelijke

in bruggen; van het verbindende bemiddelende

tot het banale

is

wat ik eigenlijk zeggen wil:

Vreemd, een nieuwe brug (vooruitgang)

te bezingen in opdracht.

Het voelt zo oostblokkig aan!

Want wie 'brug' zegt, denkt water wolken weiden...

Steeds nog dit ouderwets gevoel, terwijl

ik zeker weet, dat de nieuwe brug ruimhartig

een wijds uitzicht biedt op

inkrimpend landschap

    • Elma van Haren