Dros' grappen nog te pril om doel te treffen

Voorstelling: Doondoe, door Rick Lorenzo Dros. Gezien: 2/1 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 6/1, daarna elders.

De sneltekenaar maakte tot in de jaren vijftig deel uit van het vaste tableau de la troupe van de variété-voorstellingen, zoals die destijds in stad en land te zien waren: een conférencier, een zangeres, een rolschaatsnummer, een zanger, een goochelaar, een accordeonduo en een sneltekenaar. Sindsdien is hij van de podia verdwenen. Des te verbazingwekkender dus, om opeens een cabaretvoorstelling te zien waarin tevens wordt gesneltekend: het debuut van Rick Lorenzo Dros, in 1993 winnaar van de publieksprijs op het Amsterdams Kleinkunstfestival. De hoofdpersoon van zijn eerste programma is het burgermannetje dat ook de hoofdrol speelt in zijn wekelijkse actuele stripje in de Volkskrant. En af en toe loopt hij naar het tekenbord om in snelle viltstiftstreken iets van 's mans wederwaardigheden te laten zien.

Rick Lorenzo Dros oogt, met een zwart hoedje op en een wijde broek met te korte pijpen aan, als een droevig clowntje. Hij zingt welluidende liedjes op dartele melodietjes - aan een scat-solo is de titel Doondoe ontleend - en speelt met een verontschuldigende blik kleine, vaak ietwat absurde scènetjes. Soms zitten daar grappige kolderversjes tussen en aardige visuele vondsten. Ronduit bizar is een Snip & Snap-samenspraakje, op de traditionele keuveltoon, over de door beide dames gepleegde abortussen. Te vaak zijn de invallen echter nog te pril, te onopmerkelijk om doel te treffen, de grapjes te dun, de pointes te iel, en de ideeën niet scherp genoeg uitgewerkt.

Hij is naar eigen zeggen 'al drie jaar aan het doorbreken' en zingt een mooi chagrijnig liedje over de diverse verschijningsvormen van het Nederlandse cabaret ('van je hopla hopla heisa, en 24 rozen'). Maar misschien zou die doorbraak er eerder komen als dat mannetje op het tekenbord de volgende keer een grotere rol krijgt te spelen.

    • Henk van Gelder