'Ik heb zaken meegemaakt die ik mijn ergste vijand niet gun'

Tot het zomerreces was de 48-jarige Jet Nijpels fractievoorzitter van het Algemeen Ouderen Verbond in de Kamer. Toen kwam er ruzie. “Ik voel me om de tuin geleid. Batenburg sprak over niets anders dan zichzelf. Hij deed of hij een goeroe was.” Sindsdien leidt ze de afgesplitste partij Senioren 2000. “Nu is het Kamerwerk leuk. Iedere week komen er nieuwe leden bij.”

Voor het jaar om is, dient de rekening nog even te worden opgemaakt. “Er zijn dingen bij”, zegt de 48-jarige Jet Nijpels in haar bungalow in de Eindhovense villawijk Koudenhoven, “die nooit in de openbaarheid kwamen maar die eindelijk maar eens gezegd moeten worden.” Voor de waarheid ervan staat ze in. “Niet één keer heeft iemand me een geluidsband of video kunnen tonen waarop ik leugens vertelde.”

Nog eenmaal daalt ze af in de slangenkuil. “Ik heb met het AOV zaken meegemaakt die ik mijn ergste vijand niet zou gunnen.” Over oprichter Martin Batenburg van het Algemeen Ouderen Verbond, waarvoor ze tot het zomerreces als fractievoorzitter optrad in de Tweede Kamer, zegt ze: “Hij moest en zou in de Eerste Kamer, want hij klaagde altijd over zijn financiële situatie en zei dat hij nu wel eens wat wilde gaan verdienen. Het ging bij hem en bij de meeste bestuursleden alleen maar om 'ik'. Het waren mensen die er beter van dachten te worden. Nooit kwamen er diepere zaken aan de orde.”

Dat Batenburg een oplichter is, gaat de fractievoorzitter van de van de AOV afgesplitste partij Senioren 2000, die met drie leden in het parlement zit, 'iets te ver'. “Bij hem is het vooral dommigheid. Maar als ik de rekeningen op kosten van de partij zag van de dure etentjes bij de Mandarin Garden in Eindhoven en van grote hoeveelheden drank die ze inkochten voor hun vergaderingen, zei ik: 'Dat kan toch niet'. Toen Batenburg op kosten van de overheid, die dit soort activiteiten betaalt, niet met een toeristenticket van 300 gulden maar met een ticket voor de business class à 1.600 gulden naar Praag reisde voor een ontmoeting met een Tsjechische ouderenpartij, heb ik gevraagd: 'Zijn jullie gek geworden?' Zo ga je toch zeker niet om met gemeenschapsgeld?”

Is er dan geen greintje dankbaarheid voor de grondlegger van de partij die bij de verkiezingen in 1994 met zes zetels in de Kamer kwam en haar een politieke baan op landsniveau bezorgde? “Neen. Ik voel me om de tuin geleid. Het opkomen voor de belangen van de ouderen sprak me aan. Daarom stelde ik me op Batenburgs verzoek kandidaat als lijsttrekker. Dat is de grootste fout geweest die ik heb gemaakt, want vervolgens sprak hij over niets anders meer dan over zichzelf. Hij deed of hij een goeroe was. Hij en zijn medestanders hadden het steeds maar weer over normen en waarden, terwijl wat ze zelf presteerden zo volstrekt normloos was. Mijn fractiegenoot Boogaard is tot in het diepst van zijn ziel gekwetst toen Batenburg zei dat hij zijn Kamerwerk zo vaak verzuimde, terwijl hij wist dat Boogaard bij zijn vrouw moest zijn, die ongeneeselijk ziek was en intussen is overleden. Dat heb ik zo gênant gevonden. Dat vergeet je niet gemakkelijk.”

“Een ongeleid projectiel” hadden voormalige collega's in het Eindhovense politieke circuit haar genoemd. “Ik zou een vreselijk lastig, eigenwijs kreng zijn”, vult ze zelf aan. “Maar ik ben noch het een noch het ander.” Zo tussen kerst en Oudjaar, als de druk van het dagelijkse werk wat minder is, is haar lach ontspannen en haar blik onbevangen.

Van de zes AOV-Kamerleden wisten er vijf, zegt ze, “niet waar ze aan begonnen”. Zelf had ze politieke ervaring opgedaan als VVD-raadslid in Eindhoven. Haar zwager, oud-minister en fractieleider van de VVD in de Tweede Kamer Ed Nijpels, had haar ingelicht over de listen en lagen in het Haagse. In oktober 1994 werd het eerste lid, de Goirlese architect Hendriks, uit fractie en partij gezet. De tweede, de Eindhovenaar W. Verkerk, zou wel snel volgen. Die had vierde op de lijst gestaan. Hij zou toch wel niet in de Kamer worden gekozen. Nijpels: “Toen dat wel het geval was, zeiden we: die sjouwen we dan wel mee. Al vlug bleek echter dat er met die man geen fatsoenlijk woord viel te wisselen.”

Dan volgt nog de afrekening met C. van Wingerden, die nu met Verkerk de fractie van het AOV in de Kamer vormt. “Hij loog toen hij voor zijn curriculum vitae opgaf dat hij de middelbare school had afgemaakt. (Van Wingerden zegt desgevraagd dat hij in 1944 in Alblasserdam zijn MULO-diploma haalde). Hij heeft een ongelooflijk smerige streek uitgehaald door bij de Kamer van Koophandel de stichting die onze personeelsleden moest betalen te laten uitschrijven en zichzelf en Verkerk tot bestuursleden te benoemen. Omdat we sinds september beschikken over een nieuw budget, wordt het personeel nu gewoon door ons betaald. Hij heeft over mij brieven geschreven met de afschuwelijkste beschuldigingen.” Dat was, zegt ze, het moment waarop ze dacht op te stappen.

Bij Senioren 2000, stelt mevrouw Nijpels vast, “zijn er geen ruzies meer. Nu is het Kamerwerk leuk. Sinds september hebben we meer weten te bereiken dan de hele AOV-fractie de anderhalf jaar ervoor. Iedere week komen er nieuwe leden bij. We willen met Senioren 2000 een stem geven aan zelfbewuste ouderen die ook na hun pensionering nog politieke invloed willen hebben op het beleid. Straks maken ze 25 tot 30 procent uit van de samenleving. Mogen ze dan misschien òòk meepraten?”

Ze wil best denken over samenwerking met de andere ouderenpartijen, maar dan alleen “met mensen die bereid zijn naar elkaar te luisteren”. Veel hoop heeft ze er evenwel niet op. “Leerkes van de Unie 55+ is een goede man, maar die zie je zo weinig in de Kamer.” Met de zittende leden van het AOV valt weinig te beginnen. “Daar is de wrok te groot voor.” Meer heeft ze op met de voormalige radio- en televisieman Wim Bosboom, die sinds oktober in het partijbestuur de public relations doet. “Hij is een heel bewogen mens, die met beide benen op de grond staat, wat er in de media over zijn overstap destijds van de VARA naar de TROS ook van hem wordt gezegd.”