GEEN ZOETE BROODJES

Van de Noordamerikaanse Indianen leerden de eerste Engelse kolonisten verse of gedroogde bessen toe te voegen aan het eten.

Deze nieuwe praktijken zorgden er voor dat de vertrouwde Engelse muffin al snel van bos- en veenbessen werd voorzien. Tegenwoordig maakt deze klassieke lekkernij een glorieuze come back bij de ochtend- of middagthee in de VS waarbij de oorspronkelijke broodtextuur van de muffin heeft moeten wijken voor een cake-achtige samenstelling en trendy smaken de voorkeur genieten. Maar in restaurants zonder franje krijg je in New England nog steeds volgens aloud gebruik blueberry muffins geserveerd bij de avondmaaltijd. Wie zijn vooroordelen terzijde schuift, ontdekt de charmes van oude smaken - bosbessenbroodjes bij de gekookte kreeft. Onderstaand een sobere versie voor cranberry muffins die goed passen bij winterse wildgerechten. En wie toch voor zoete broodjes kiest, hanteert de suikerpot wat kwistiger.

Voor twaalf kleine muffins:

280 gram bloem, gezeefd

2 eetlepels suiker

1 theelepel zout

20 gram bakpoeder

1 ei

plantaardige olie

2 deciliter melk

75 gram verse cranberries

Vermeng bloem, suiker, zout en bakpoeder met elkaar in een ruime kom. Roer er het ei samen met 6 eetlepels olie door en vervolgens scheutsgewijs de melk tot een zeer dik en elastisch beslag is verkregen. Roer er tot slot de cranberries door. Vet de muffinvormpjes (inhoud krap 1 dl elk) dun met olie in. Verdeel het kleverige beslag over de vormpjes en zorg dat ze tot iets onder de rand zijn gevuld. Bak de muffins 20-25 minuten in een voorverwarmde (200 C) oven, of tot ze mooi gerezen en goudgeel van kleur zijn. Neem ze uit de vormpjes en serveer de muffins tussen een dubbelgevouwen theedoek in een mandje (om ze warm te houden). Geef er boter bij.