MPS (2)

Met verbazing en stijgende ergernis las ik het artikel van Pety de Vries over MPS. Verbazing vanwege het selectief-wetenschappelijk overzicht van wat er bekend is over dit ziektebeeld; ergernis vanwege de meer of minder verhulde beschuldigingen (de waan, etc.).

MPS of een dissociatieve identiteitsstoornis is iets wat je volgens mij je ergste vijand niet toewenst! (In het artikel word ik als psychotherapeut zijdelings genoemd als de therapeute van de eerste succesvolle behandeling.)

Wat me vooral stoort is dat er voorbijgegaan wordt aan ernstig menselijk lijden. Het ziektebeeld wordt gebagatelliseerd, er wordt gewezen op de impliciete beschuldiging van ouders, op het misbruik van de diagnose en aan het einde naar 'aliens'! Het gaat over zaken waar het niet over hoort te gaan naar mijn smaak.

Waar het mijns inziens wel over hoort te gaan is allereerst dat er met kinderen de meest verschrikkelijke dingen kunnen gebeuren en dat wij als volwassenen meestal onmachtig zijn dit geweld te stoppen. (Juist deze onmacht kan ervoor zorgen dat bijvoorbeeld kindermishandeling niet serieus genomen wordt).

Dat de verschrikkingen die kinderen meemaken gevolgen hebben voor hun geestelijke en/of lichamelijke ontwikkeling is, denk ik, een bekend feit. Bekend is ook dat als mensen in zeer bedreigende situaties verkeren (bijvoorbeeld martelingen) ze 'uit zichzelf kunnen treden' en 'toeschouwer' worden. De menselijke geest heeft zo 'oplossingen' voor ondragelijk lijden.

De dissociatieve identiteitsstoornis is ook zo'n 'oplossing' of overlevingsstrategie in 'barre' tijden. Deze stoornis was, ook voor mij als psychotherapeute in het begin van de behandeling, moeilijk te begrijpen. Maar nog moeilijker valt te begrijpen, waarom volwassenen kinderen zulke vreselijke dingen aandoen.

Een artikel over hoe zo'n stoornis ontstaat zou mijns inziens beter op z'n plaats zijn geweest dan het honende 'de waan van alter ego's'. Dit nogal tendentieuze en beschuldigende artikel vind ik dan ook vèr onder de maat van de NRC.