Jingle Bells in het Kinder Kerst Hotel

AMSTERDAM, 28 DEC. Keurig in het pak staat Sander (14) achter de reception desk van het Hilton hotel in Amsterdam. Samen met de 13-jarige Froukje volgt hij de aanwijzingen van de receptionist. “Kijk, een druk op deze knop en je ziet hoeveel kamers we nog vrij hebben in januari.” De directeur van het Hilton, R. Payer, wandelt door de lounge. Zijn oog valt op Sander. “Je mag niet met je handen in je zakken staan hoor.” Sander haalt ze er snel uit.

Drie dagen lang maken zeventig kinderen de dienst uit in het Hilton dat is omgetoverd tot het Kinder Kerst Hotel. Het is de derde keer dat het Hilton samen met het Amsterdamse Kinderkookcafé dit festijn organiseert. Dit jaar waren er 150 aanmeldingen, uiteindelijk zijn gisteren zeventig kinderen samen met hun ouders gearriveerd. Het programma is bedoeld voor kinderen van 6 tot 12 jaar, voor hun jondere broertjes en zusjes is er een crèche, voor de ouderen is een apart programma.

Vanochtend hebben ze eerst allemaal hun kamer moeten schoonmaken. Om negen uur begon de inspectie onder leiding van groepsleidsters. “We moeten naar de vijfde etage. Nee, de zesde.” Gillend van enthousiasme bedienen de kinderen de liftknop. De kamer van Suze (9) ziet er piekfijn uit. Geen kruimeltje op het tapijt, de gordijnen hangen recht en het bed is opgemaakt zoals het hoort. “Er ligt een handdoek op de grond bij de wasbak”, zegt een meisje. Suze doet net of ze niets hoort en ook de groepsleidster zegt niets. Als de inspectie voorbij is joelen de kinderen door de gang naar de lift.

Om half tien verzamelen ze zich in de Diamantzaal. Een paar meisjes rennen naar het podium en pakken de microfoon. “Djingle Bells, Djingle Bells, dit is het Kinder Kerst Hotel”, roepen ze de zaal in. “Moet de microfoon uit, of ben ik te streng”, vraagt een groepsleidster. Hij blijft aan. Na een half uur gaan ze weer aan de slag. Vierentwintig kinderen gaan onder leiding van Peter, de kok, naar de keuken. Zij beginnen alvast met de voorbereiding van het gala-diner dat ze helemaal zelf moeten maken en morgenavond aan hun ouders moeten serveren. Andere kinderen gaan naar de bar om daar te leren hoe je iets inschenkt en netjes serveert. Weer anderen krijgen les van de receptionist.

In de keuken worden eerst schorten en koksmutsen uitgedeeld. Deegrollen en messen liggen klaar. Er staat een uitgebreid menu op stapel: voorgerecht, varkenshaasje, gegrilde tomaat en spinazie, gegratineerde aardappelen en een nagerecht. Alle 70 kinderen moeten in toerbeurt hun steentje bijdragen.

In de lounge slaat Payer de kinderen gade. Blank en zwart door elkaar. De meeste ouders zijn de stad ingegaan. Als ze vanmiddag terugkomen, zegt Payer, mogen ze niet bij elkaar in de bar kruipen. Ze moeten bijpraten met hun kinderen. “We zijn geen crèche.” Morgenavond moeten de ouders er feestelijk uitzien wanneer hun kinderen na drie dagen werken laten zien dat ze volleerde koksmaatjes, obers en serveersters zijn geworden.