Jonge trompettisten

Roy Hargrove: Family (Verve 527 630-2). Distr. Polygram

Terell Stafford: Time To Let Go (Candid 79702-2). Distr. ZYX

Marcus Printup: Song for the beautiful Woman (Blue Note CDP 7243 8 30790 2 5). Distr. EMI

De trompet is weer prominent present in de jazz, waarschijnlijk dank zij het voorbeeld van Wynton Marsalis. Het is dus passend dat Roy Hargrove voor zijn nieuwe cd Family ook Marsalis uitnodigde voor een duet. Ook het stuk blijkt welgekozen: 'Nostalgia' van Fats Navarro (1923-1950), een idool van vrijwel elke jazztrompettist. Wat opvalt, behalve het lage tempo, is dat Hargrove technisch nauwelijks voor Marsalis onderdoet. De cd leert dat hij wat drama betreft nog wel iets kan leren van sommige helden uit het verleden: Satchmo, Roy Eldridge en niet te vergeten 'het wrak' Chet Baker. Veel stukken hebben iets van een gloednieuw maatpak, welgesneden maar niet doorleefd. Reden tot wanhoop is dat echter niet want al heeft Hargrove al bijna tien cd's op zijn naam staan, hij is toch nog maar pas 25.

Collega Terell Stafford is weliswaar niet maagdelijk meer - hij was al op een paar cd's als sideman te horen - maar Time to let go is wel zijn eerste eigen produkt. Dat zo'n uitgesteld debuut zijn voordelen heeft blijkt uit het titelstuk, een vlotte 'cooker' van Stafford zelf. Zijn toon is stevig, en ook zijn timimg en intonatie zijn dik in orde. Ook de rest van het repertoire, voor de helft van eigen hand, zit goed in elkaar. Liefhebbers van (neo)bebop zullen aan deze cd dus zeker plezier beleven, ook dankzij het spel van drummer Victor Lewis, in dit gezelschap de 'grand old man'. Marcus Printup (28) laat zich op zijn debuut-cd Song for the Beautiful Woman kennen als een goede beboptrompettist met een degelijke techniek en een ruig en 'brassy' geluid. Dat hij ook vaardig is in het schrijven van passend repertoire blijkt uit Trauma, een uptempo stuk waarin ook saxofonist Walter Blanding stevig van zich afbijt. De inspiratie komt ook bij Printup van Wynton Marsalis en daarnaast van Hem daarboven die hem regelmatig schijnt toe te voegen: 'You gotta practise, motherfucker!' Dat ook de andere twee op de inlegvellen allereerst God bedanken moet wel te maken hebben met het feit dat de aardse vaders in zwart Amerika meestal zoek zijn.