Hollands Dagboek

Caroline Tensen (31) was tijdens haar middelbare schooltijd promotiemeisje voor Veronica en werd er daarna produktie-assistente, publiciteitsmedewerkster, Regel is te breed voor uitvullen/afbreken omroepster en presentatrice van het tv-programma 'Brommer & Motor'.

Nu presenteert zij bij RTL-4 het programma 'Het spijt me', waarin mensen elkaar om vergiffenis vragen. Caroline Tensen woont met haar man en twee kinderen in het Gooi.

Donderdag 14 december

Om zeven uur begint het leven van de familie Wisse door 'wekker' Bob. De kinderen worden gewassen, aangekleed en de broodtrommeltjes klaargemaakt. Daarna ga ik sporten, dat probeer ik minstens drie tot vier keer per week callanetics of bbb (buik, billen, benen) te doen. Het voelt heel lekker, zeker als je moe bent of veel gewerkt hebt. Reuze misselijk, ik sport al vier jaar en voor de eerste keer ben ik halverwege de les naar huis gegaan. Gelukkig viel Bob snel in slaap en kon ik zelf ook even gaan liggen, want vanmiddag moet ik opnamen op locatie maken voor 'Het spijt me'.

Vanuit de redactie in Hilversum vertrokken - uiteraard met bossen bloemen - naar een instelling voor minder tot zwak begaafden. Op het Westerhonk heeft groep 15 de nasi opgegeten van groep 19 en nasi is een feestmaaltijd daar! Ik denk dat het een leuk filmje is geworden, alhoelwel het moeilijk was om te maken. Als ik daar zie hoe misvormd sommigen door het leven moeten en bedenk dat ik thuis twee gezonde kinderen heb, en dat bedoel ik niet tuttig, dan maakt dat veel bij me los. De bewoners reageerden prima, wat nog maar de vraag was, omdat ze erg gewend zijn aan vaste patronen en ons bezoek gaf veel 'extra prikkelingen' - zoals dat daar wordt genoemd. Ik heb met verbazing zitten kijken naar het personeel, echt geweldig, daar kunnen we nog wat van leren.

Vrijdag

Acht uur. De monteur van de droger op de stoep. Ik weet dat brand erger is, maar het blijft lastig. Daarna het hele huis opgeruimd en de administratie gedaan. Om twaalf uur Lotje van school gehaald. 's Middags leeswerk voor 'Het spijt me' gedaan. Zondag nemen we twee afleveringen op en dat betekent dat er zo'n veertien tot vijftien cases de revue passeren. Veel leeswerk omdat ook de achtergronden uitgebreid aan bod komen. De redactie - die erg goed is - maakt uitgebreide verslagen, omdat ik natuurlijk niet iedereen vooraf kan ontmoeten. Ik spreek ze voor het eerst op de opnamedag. Meestal lees ik verhalen zo'n drie keer, omdat de situaties vaak zeer gecompliceerd zijn. Snel een oppas geregeld omdat ik nog even naar kantoor moet. Mét Lot, dan weet ze ook waar ik mee bezig ben. Alle filmpjes voor de opnamen van zondag bekeken. Voor mij wordt dan het beeld compleet. Ik probeer alles nog een keer te lezen, want het worden afleveringen waarin veel staat te gebeuren. Veel mensen nemen de bloemen wel aan, maar willen niet naar de studio komen. Het is natuurlijk altijd spannend wanneer de deur bovenaan de trap opengaat en er staat niemand. In sommige afleveringen gebeurt dat nooit, wat ook wel weer jammer is, omdat het dan wat ongeloofwaardig kan overkomen. Deze keer in verhouding veel mensen die het niet zonder slag of stoot willen bijleggen.

De voorbereidingen voor 'Het spijt me' spelen zich voor mij toch af in de dagen voor de opname, omdat niet eerder bekend is wie en wat er allemaal inzit. Daarvoor kan het nog heel veel wendingen aannemen, bijvoorbeeld omdat het uitlekt, mensen opeens niet meer willen of zich bedenken, wat uiteraard hun goed recht is, want het is hun verhaal.

Om vier uur weer thuis waar de taxi stond te wachten om met naar Huizen te brengen voor het programma BNN. Bart de Graaff heeft extra zendtijd gekregen van Veronica voor een special en maakt nu een alternatief kerstverhaal. Het is absoluut de moeite waard (te zien op 24 december en 1 januari). Het komt in het kort hierop neer: Marc Klein Essionk speelt Robert ten Brink als presentator van 'All you need is love'. Hij heeft Sjonnie (Jozef) bij zich die op zoek is naar Anita (Maria). De rol van Sjonnie wordt gespeeld door John Jones. Hilarisch. Ik loop als een persiflage van mezelf door de straten met een bos bloemen op zoek naar ...?

Opa komt langs om de kinderen te halen voor een weekeindje Haarlem. Frank en ik hebben dit weekeind te veel sociale bezigheden en dat vind ik niet gezellig voor de kinderen. Even rust voor het kerstdiner van Franks werk. Dat zijn de leukste kerstdiners die je kunt bedenken, want we eindigen altijd swingend op de stoelen en Franks baas kan speechen als geen ander. Hij heeft ons anderhalf uur beziggehouden, geweldige avond! Om half drie in bed met - heel verstandig - alleen water op, want de buikgriep is nog lang niet over.

Zaterdag

Acht uur opgestaan in een leeg huis, zonder de kinderen. Even het leven van vroeger. Om half tien in Amsterdam in het ouderlijk huis van vrienden die gaan trouwen. Frank is getuige. Om half twaalf de ceremonie op het stadhuis. Heel erg goed, een vrouwelijke ambtenaar die niet truttig deed. Vervolgens richting landgoed Waterland, lunch met ijzersterke speech van de bruid: hoe krijg ik mijn bruidegom aan het huilen? Snel naar huis omdat ik nog steeds niet honderd procent ben en nog veel moet lezen voor 'Het spijt me'. Toch in slaap gevallen, dan voel je je net een oud wijf, maar soms gebeurt het en moet je je er maar aan overgeven. Absoluut nodig met een kwakkelende gezondheid, korte nachten en een opnamedag van pakweg twaalf uur in het verschiet. Daarvoor is pure concentratie vereist, dat is 'Het spijt me' gewoon. Als je je maar leert concentreren dan gaat het bijna vanzelf. Interviewen is ook niet een vak dat iedereen zomaar kan, maar ik doe m'n best. Verkleed. Om acht uur weer richting landgoed Waterland voor het knalfeest. Geen alcohol. Zou ik toch ooit nog eens verstandig worden? Weer laat naar bed: twee uur.

Zondag

Half negen. Ik voel me redelijk goed, heel blij dat ik niet heb gedronken. Pak m'n tas in voor vandaag. Werk met beknopte kaartjes, noodzakelijke geheugensteuntjes omdat je toch vijftien tot zestien verhalen in je hoofd moet stampen. Tegen tienen onder de douche en in de auto naar Hilversum. Om kwart over tien in de studio waar iedereen al bezig is. De details worden doorgenomen met de eindredactie en de redacteuren. Het leuke en het moeilijke van 'Het spijt me' is de logistiek van de opnamedag. Daar zou je een programma op zich over kunnen maken. De aanbieders van de bloemetjes mogen niet weten of de ontvanger ze uiteindelijke accepteert, dus iedereen wordt door verschillende taxi's en soorten openbaar vervoer op verschillende tijden naar de studio geloodst.

Om half elf gaan we repeteren met fake-kandidaten die de verhalen ook helemaal kennen. Dat is voor mij heel lekker, want een prima manier om de lijn van een interview uit te zetten. Je kunt natuurlijk nooit repeteren hoe gasten zich gedragen, bij voorbeeld dichtslaan, volledig hun hart uitstorten of nonchalant worden. Dat wil mij ook nog wel eens gebeuren. Als ze hun verhaal aan mij gaan vertellen, dan lijkt het alsof het eigenlijk allemaal wel meevalt. Dan vraag je je af waarom ze 'Het spijt me' eigenlijk hebben ingeschakeld. Hoe mensen reageren voor de camera blijft altijd een verrassing. Dat heb ik vandaag ook gehad. Er zat een meisje dat het heel verdrietig vond dat ze haar vriendin nooit meer zag. Toen ze uiteindelijk bij mij op de bank zat, kwam dat niet meer duidelijk naar voren. Ik vroeg daarom ook: 'Waarom ben je hier eigenlijk?' Daar had ze geen duidelijk antwoord op. Doorvragen: 'Vind je eigenlijk dat je vriendin de schuld heeft?' 'Ja.' Zo'n moment vind ik heel moeilijk, maar ga gewoon door met het interview en zorg dat de meisjes weer weer bij elkaar komen. Of we het wel uitzenden is nog de vraag. Na de repetitie ga ik de make up in, m'n haar wordt gedaan door m'n steun en toeverlaat Leco van Zadelhoff, de man is ongeveer een tovenaar met haar en make up, maar gelukkig is mijn andere steun en toeverlaat Corine Tragter er ook. Zij is heel erg ziek geweest en gelukkig is ze er weer om mijn make up te doen. Dan gaan we om drie uur de eerste opname, die redelijk goed verloopt. We krijgen iets van 750 tot 1000 aanmeldingen per week, maar veel verhalen lijken erg op elkaar en voor de kijkers willen we toch wel met een gevarieerd programma komen. De eerste zit erop, opluchting, kop eraf. Klein beetje vermoeid. Handtekeningen, hartige snack en wat drinken. M'n dochter en m'n man komen even langs. Het is per slot van rekening zondag en bovendien slecht weer, dus buiten niets te zoeken. Lot wil uiteindelijk naast me op de stoel terechtkomen tijdens de repetities en ze kan het ook niet laten om als de repetitie voorbij is te zeggen: mam, zullen wij het ook even spelen. Door naar de repetitie voor de tweede. Te gast is een medische vrouw, dat betekent dat zij eerst een man was. Een heel bijzonder verhaal, een verkeerd leven geleid en wilde daar een keer een punt echter zetten. Dat had ze voor zichzelf al gedaan, alleen het contact met haar moeder ontbrak. Hoe het afloopt vertel ik hier niet. Na de laatste aflevering van deze reeks even met iedereen de bar in voor een biertje en een wijntje en ontladen. Aanstaande woensdag gaan we met elkaar eten om het seizoen af te sluiten.

Maandag

Skispullen en alle andere zaken klaargelegd, zoals smoking en bijpassende strikken, voor de wintersport. Ik vind het wel leuk als iedereen er met kerst feestelijk uitziet. Of liever gezegd met Heiligenabend, want dat is veel belangrijker in Oostenrijk en ook oud en nieuw vieren we daar. We zitten in een dorp met veel vrienden. M'n ouders zijn er ook. Wij kunnen niet zonder familie. Jammer dat m'n zus niet kan komen vanwege de baby. De dag vliegt voorbij. Rennen en vliegen om Lot om half zes op ballet te krijgen. Bob eten geven. Om half zeven Lot weer ophalen. De oppas staat voor de deur, want ik ga met een vriendinnetje ontspannen een hapje eten. Haar ken ik nog uit het promotieteam van Veronica en zij is daarna een hele goede vriendin gebleven.

Dinsdag

Weer niet gesport, want m'n zus komt haar baby brengen omdat ze naar een huis gaat kijken in 't Gooi. Daar wil ik alles voor doen, want ik heb maar één zus, een vriendin voor het leven en we kunnen niet zonder elkaar, dus heerlijk dat ze lekker dicht bij me komt wonen. Haar kind is ook een beetje mijn kind, want ik heb heel hard meegepuft en zij ook bij mijn kinderen. In Aalsmeer opnamen voor 'Wie ben ik' heb vandaag. Heel ontspannend. Ik denk dat dat op televisie ook wel te zien is. Het wil nog wel eens dat we ontzettend melig zijn, maar het moet voor de mensen thuis nog wel leuk blijven. Sneller praten is Andres oplossing voor minder tijd per aflevering. We hebben ontzettend gelachen. Dit heeft tot gevolg dat we de opening van aflevering één weer over moeten doen, omdat we zelfs wat te kort zijn. Hij is zo ad rem, eigenlijk zou het live moeten. Na afloop nog naar de bar en met vriend en collega Ron Brandsteder gepraat over 'Het spijt me', over of en wanneer je nieuwe dingen moet gaan doen, over herhalingen van je programma's. Dat is onzettend verhelderend, want die man heeft een hele nuchtere - en ik vind slimme - kijk op de zaak.

Woensdag 20 december

Ik ben moe en als ik moe ben ben ik chagerijnig en daar baal ik van, want Frank krijgt het op zijn brood en dan verzanden we in discussies waarin ik stel dat hij met minder slaap kan en dat ik er toch altijd uitga voor de kinderen. Denk ik, maar dat is ook niet helemaal waar als ik eerlijk ben. Kortom, geen leuke start van de dag. Zelf Lotje naar school gebracht om te horen welk eten ik voor het kerstdiner van school moet maken dat donderdag is. We hebben besloten verse tomatensoep te gaan maken, lekker gezond en Lot kan meehelpen - ballen draaien en tomaten snijden. Lot mag vanavond naar René Froger. Ik kan helaas niet mee, want ik ga vanavond eten met het team van 'Het spijt me'. Thuis belt schoonheidsspecialiste Joke, erg boos, want ik had om negen uur bij haar moeten zijn, maar ik dacht echt dat het morgen zou zijn. En ik kijk er altijd zo naar uit als ik weken heb gewerkt met make-up onder de warme lampen. Joke is bovendien een erg leuk mens. Dus bij deze zeg ik zelf nogmaals 'het spijt me'. En er komt ook een bos bloemen en natuurlijk betaal ik de helft van de schade. Door naar RTL4, naar de persdienst waar we een groot aantal verzoeken voor interviews en fotosessies doornemen. Daarna hebben Frank en ik een uur de tijd om inkopen voor hem te doen, want hij wil graag wat nieuwe dingetjes voor de vakantie. Ik pluk hem uit de studio, waar hij razend druk is met een album van Willeke Alberti dat op 2 januari in de winkel moet liggen.

Soms valt het me zwaar om alles goed te doen: moeder, vrouw, werken en dan nog een beetje bekend zijn ook. Waardoor iedereen toch bepaalde verwachtingen van je heeft. Geen zelfmedelijden, maar af en toe hou ik me ook niet helemaal goed.