Theatermakers dringen zich aan het publiek op

Voorstelling: Bordeauxrood, door Turista en het Amphitheater. Samenstelling en spel: Bob Ruijzendaal, Marion van Wijk, Kathenka Woudenberg; eindregie: Henk Zwart; techniek en piano: Volfango Pecoraio. Gezien: 21/12 Amphitheater, Amsterdam. T/m 30/12 aldaar, aanvang 21u; 25/12 (ivm diner) 20u, 26/12 15u. Reserveren: 020-6168942.

Theatermakers die op de speelvloer weigeren iemand anders dan zichzelf te spelen: je komt ze steeds vaker tegen. Vooral in het werkplaatsencircuit, waar veel produkties al improviserend ontstaan. In het Amsterdamse Amphitheater hebben Kathenka Woudenberg, Marion van Wijk en Bob Ruijzendaal zo'n voorstelling over zichzelf gemaakt. Terwille van de intimiteit mogen er per avond maar dertig mensen naar Bordeauxrood komen kijken. Die worden meteen aan het werk gezet. Zo krijgen de dames op rij één de opdracht Bob Ruijzendaals gespierde voetbalbenen te bevoelen. Deze theatermakers dringen zich regelrecht aan ons op. We moeten en zullen Kathenka's, Marions en Bobs wensen, problemen en verlangens leren kennen, ook al zouden we liever enige afstand bewaren. Door onze aanwezigheid veranderen hun sores als vanzelf in theater. Persoonlijke ellende gereduceerd tot bedrog, aanstellerij en vermaak: zoiets lucht op. Voor de theatermakers althans, die verbaasd toezien hoe hun zelfmedelijden, dankzij het openbare karakter ervan, getransformeerd wordt tot heel wat beter verteerbare zelfspot.

En wàt bespotten Kathenka, Marion en Bob? Alles waar oude dertigers tegenwoordig mee zitten. Om te beginnen het probleem-van-het kinderen-krijgen. In een achterkamertje huilt een baby; die is, tenminste in de voorstelling, door moeder Marion meegenomen naar de plek waar zij de kost verdient. Om de haverklap rent de actrice naar de achterkamer om haar baby te troosten. Ook Kathenka is geobsedeerd door het kind. Samen staan de vrouwen verrukt boven het wiegje te koeren, dat kunnen we zien op een beeldscherm.

Ondertussen zit Bob zich te bedrinken. In een vlaag van helderheid houdt hij een tirade tegen alle ouders in zijn omgeving die alleen nog maar oog hebben voor hun kroost terwijl ze hun kinderloze vrienden aan hun lot overlaten. Liever dan met baby's te dwepen vertelt Bob avontuurlijk bedoelde jongensverhalen die de vrouwen beleefd-geïrriteerd en vol onbegrip aanhoren. Misverstanden alom en wrevel over en weer, niet alleen over de kwestie-wel-of-geen-kinderen maar ook over de mannelijke versus de vrouwelijke erotiek. Toch eindigt Bordeauxrood harmonisch.

Hoe kan het ook anders bij een voorstelling met zo'n titel. Bordeauxrood: die kleur doet aan fluwelen feestjurken denken en aan sfeervolle kerstdecoraties. En inderdaad, in Bordeauxrood wórdt fluweel gedragen. Er is ook een pianist die voor aangename achtergrondmuziek zorgt. Hoewel er geen boom met lichtjes staat viert men hier duidelijk Kerstfeest, een kerstfeest met een mokkend stel, een alleenstaande moeder en een blèrend kind. Een Kerstfeest met de gebruikelijke diepzinnige beschouwingen over de mens. En de diepzinnigste opmerking van een der kerstfeestvierders was misschien wel deze: 'Theater is gebakken lucht.'

    • Anneriek de Jong