Nueva Tango op de baritonsax

Concert: Astor Piazolla Onbereikbaar Dichtbij door Henk van Twillert (baritonsaxofoon), Sonja van Beek (viool) en het Salzburg Chamber Soloist Quintet o.l.v. Lavard Skou Larsen. Gehoord: 21/12 Noorderkerk, Amsterdam. Herhaling: 23/12 Beurs van Berlage, Amsterdam.

Kun je de 'nueva tango' van Astor Piazolla spelen zonder piano, en met een hoofdrol voor de baritonsax? Het was de bandoneonspeler zelf die het als eerste probeerde, echter met een weinig overtuigend resultaat. Zijn ontmoeting met de beroemde baritonsaxofonist Gerry Mulligan in '74 leverde een nogal drenzerige lp op, en het experiment werd niet herhaald. Het spelen zonder piano bracht Piazolla in praktijk tijdens zijn laatste Nederlandse concert, in juli '90 in Carré. Het strijkkwartet dat hem bij die gelegenheid begeleidde had veel moeite met zijn muziek, vooral met de staccato's en de ritmiek. Dat het met de juiste musici en veel inzet wel kan, bleek gisteren in de Noorderkerk in Amsterdam, waar zelfs de bandoneon niet echt werd gemist. Het uit Salzburg afkomstige Soloist Quintet met twee violen, altviool, cello en contrabas verving de stijfheid van toen door een massa schwung, terwijl baritonsaxofonist Henk van Twillert kwistig etaleerde wat Gerry Mulligan destijds ontbrak: inzicht in en affiniteit met Piazolla's soms 'rare' bedenksels, die juist door hun grilligheid zo herkenbaar zijn. De langzame, bespiegelende tussenstukken in overigens nogal lijflijke, bijna jazzy composities als Rociada en Whiskey, ze zijn Piazolla ten voeten uit. Net als het vaak opgeroepen rubato-gevoel en de enorme, bijna caricaturale glissandi die als vuurpijlen naar de hemel schieten. Soms zit je op de punt van je stoel, bijvoorbeeld in Violentango, met een aan Ravels Bolero refererend ostinato. Soms hoef je slechts uit te voeren wat de titel vraagt, zoals in Close your Eyes and Listen, een stuk dat ook op de lp met Mulligan staat. Dat naast Henk van Twillert op saxofoon ook solo-violiste Sonja van Beek uitstekend voor de dag komt, met dank aan arrangeur Henk Huizinga, ervaar je als een extra bal aan een boom die toch al heel mooi is. Het is dus geen wonder dat het publiek aan het eind van het concert zijn handen stuk klapt ondanks het ontbreken van de erkende 'hits' Milonga del Angel en Adiós Nonino.

Een eeuwenoude kerk in restauratie, een kop koffie voor een gulden en een orkestje dat zijn gevoel niet laat onderdoen voor zijn talent, dat vind je waarschijnlijk niet zomaar in Piazolla's Argentinië en ook lang niet elke dag in Amsterdam .