Braakballen

Ruim een maand geleden las ik in de Kinderagenda van deze krant dat er in Ruinen braakballen werden tentoongesteld. Herinner je je dat stukje nog? Een uil, een torenvalk of een buizerd vreet een dier op en daarna kotst hij een bal uit met de resten die hij niet kan verteren

In Ruinen hadden ze verscheidene ballen opengemaakt en de inhoud op een papier geplakt. Er zaten schedels, keverschildjes, haartjes, veertjes en andere lichaamsdelen van muizen, vogeltjes of insekten in. Je kon zien wat de grote vogels hadden gegeten.

Heb je de tentoonstelling bezocht? Ik kon er jammer genoeg niet heen, omdat ik toen in Parijs woonde. Met de braakballen in gedachten bekeek ik de stad. Die zag er buitengewoon vreemd uit. De metro en de bus staakten. Iedereen had de auto genomen en het verkeer kon geen kant meer op. Sommige bestuurders stapten uit, gingen rustig een uurtje boodschappen doen en als ze terugkwamen stond hun wagen nog even vast op dezelfde plek.

Nog gekker zagen de stadsvuilnisbakken op de hoek van een straat eruit. Meestal kijk je nauwelijks naar die dingen. Of je gooit er iets in en loopt vlug door. Maar nu was er met de bakken iets bijzonders aan de hand.

Misschien heb je gelezen dat het laatste halfjaar midden in Parijs veel bommen zijn ontploft. De terroristen legden die onder een bank van een trein of ze stopten die in een vuilnisbak. Daarom werd op al die bakken een deksel geschroefd. Er kon geen bom meer in worden gedaan. Ook de voorbijgangers konden er niets meer instoppen.

Toch probeerden de Parijzenaars dat nog steeds. Sinaasappelschillen, plastic zakken, kranten en wat ze nog meer aan rotzooi kwijt moesten, 't werd bovenop de bak gelegd. Die kon al dat afval niet torsen. Het viel op de grond. Vuilnismannen haalden het een paar keer per dag op. Ze waren nog niet weg of het afval stapelde zich al weer op.

Door de hele stad zag je wat anders onder een deksel verborgen blijft. De honderden braakballen van Parijs waren opengegaan.

    • K. Schippers