Luchtledige komedie tussen grijze muren

Voorstelling: Sorry dat ik besta, van Justus van Oel. Spelers: Martine van Os, Onno Roozen, Frans van Deursen, Mies de Heer en Dorijn Curvers. Decor: Jan Boiten. Regie: Bram Vermeulen. Gezien: 16/12 in De Vest, Alkmaar. Tournee t/m 16/3.

De man interesseert het niet, maar de vrouw wil na negen jaar huwelijk een kind (“een kind is dankjewel zeggen tegen elkaar”) en toevallig landt er een engel op aarde met de opdracht die twee een kind te bezorgen. De uitgangspositie van de als 'bitterzoet' geannonceerde komedie Sorry dat ik besta biedt, kortom, volop ruimte voor een intrigerende intrige en voor scherp gesneden dialogen - het soort waarin Justus van Oel meer dan eens heeft uitgeblonken. Eerst als cabaretier en daarna als auteur van drie kleinschalige voorstellingen, waarin hij zelf ook hoofdrollen speelde.

Maar intrigerend is zijn nieuwe stuk allerminst en scherp geschreven evenmin. Sorry dat ik besta is niet meer dan een staketsel, een onuitgewerkte synopsis zonder levensvatbare personages en zonder één dialoog die ergens over gaat. In plaats van een spits discours te schrijven over het krijgen van kinderen, laat Van Oel zijn uitgangspunt los door het invoegen van typetjes die nergens iets mee te maken hebben (met een blinde voorbijganger is altijd een makkelijke lach te oogsten) en een paar zwakke cabaret-sketches (over het lange wachten bij de bank bijvoorbeeld). De man en de vrouw doen er al gauw niet meer toe; als hun geestelijk vader niet de moeite neemt hen serieus te nemen, hoeven wij dat óók niet.

De als regisseur debuterende Bram Vermeulen heeft niets anders weten te doen dan dit luchtledige bedenksel in een vacuüm-achtige ruimte te plaatsen, omringd door metershoge muren van koud grijs met heel veel deuren en neerklappende panelen. Bovendien probeert hij af en toe uit hoeveel verschillende lichtstanden er zijn. Hoe de acteurs met hun ontoereikende rollen deze leegte moeten vullen, was hem kennelijk onbekend.

En zij weten het evenmin.