Wim Overgaauw

Het overlijden van Wim Overgaauw - een groot verlies voor het Nederlandse jazzleven - zorgde vorige week voor een aantal hartverwarmende beschouwingen in de dagbladen.

Alleen de NRC-lezer moest het doen met een jounalistiek verwrongen in memoriam met een zure teneur (NRC Handelsblad, 6 december). De verkeerde typering van Willem, als zou hij een oude brompot geweest zijn, wordt gegeven aan de hand van citaten uit een interview waar Willem niet achterstond. Het werd door 'Jazz Nu' tegen zijn wil in die vorm overgenomen uit het Utrechts Nieuwsblad. De negatieve opmerkingen over het melodiespel van jonge gitaristen en het spel van Django Reinhardt, zijn op papier gekomen door foutieve samentrekkingen uit het vraaggesprek, later uitdrukkelijk door Willem ontkend. Hij was juist iemand die wél heel positief tegenover een heleboel muziek stond; eerder gegrepen door verbeeldingskracht dan door vakmanschap. Het is erg jammer dat de redacteur niet door de introvertie van de gitarist heeft heengeprikt, hem zelfs heeft afgeschilderd als 'hoogstens bij vlagen even gelukkig'. Geen woord over zijn muziek, niets over zijn jazz-verleden met grootheden als Rollins, Griffin, Cannonball, Getz etc., zelfs niets over zijn boek 'The European Jazz Guitar', dat twee weken voor zijn overlijden uitkwam. Een boek met zijn ideeën over gitaar en jazz, waarin we wèl de echte Wim Overgaauw kunnen leren kennen.