Libération, krant van '68, in ademnood

PARIJS, 19 DEC. Het had niet veel gescheeld of Libération had de volgende revolutie niet overleefd. De Franse krant die voortkwam uit de woelige jaren zestig, tegenwoordig badinerend 'les zévénements de '68' genoemd, staakte de afgelopen crisisweken op een afstand mee en heeft het faillissement nog steeds niet definitief afgewend.

De redactie heeft er alles aan gedaan hun lezers niet in de steek te laten. De distributie-vakbond, gedomineerd door de pro-communistische CGT, belette alle landelijke kranten drie keer te verschijnen. Daar wilde Libération niet meer gaten in de informatie-voorziening aan toevoegen. Maar door een handtekeningen-staking - in de hele krant verscheen geen enkele auteursnaam - herinnerden de redacteuren hun lezers aan de noodtoestand.

Het gaat heel slecht met Libération. De niet meer zo linkse maar nog steeds oppositionele krant verliest geld, veel geld. De lancering vorig najaar van een gemoderniseerde versie, Libé 3 gedoopt, is uitgelopen op een fiasco. Zowel financieel als journalistiek werd het een ramp. De nieuwe computer-georiënteerde lezers stroomden niet toe, de oude lezers konden de weg niet vinden in de modieuze cyber-lay-out.

Het weekblad in dagverpakking dat Libération altijd tot tevredenheid van zijn vaste lezers was geweest, was zoek geraakt in te veel pagina's, te veel rubrieken en te veel lay-out curiositeiten. Hoofdredacteur-directeur Serge July restte niets anders dan de op contract aangenomen extra redacteuren weer haastig uitgeleide te doen, het aantal pagina's terug te brengen en eigenlijk weer terug te grijpen op de oude formule.

Intern liet het mislukte avontuur een gehavende redactie achter. Economisch waren de lekken niet boven de waterlijn te houden. Libé 3 was niet alleen een journalistieke vernieuwingsdroom, er stak ook de harde noodzaak achter meer lezers en meer geld binnen te halen. Het verlies was 25 miljoen gulden in 1994 en dit jaar waarschijnlijk 36 miljoen.

De nieuwe investeerders, die de lancering hadden mogelijk gemaakt, waren niet blij met de snelle mislukking. Alleen de kapitaalkrachtige private investeringsgroep Chargeurs van Jerôme Seydoux wilde wel verder. Het is die groep, die in verschillende tranches zijn belang wil uitbreiden, die nu een gevecht om de macht met de vereniging van redacteuren voert.

De directie stelde voor 95 van de 390 werknemers van de krant te laten afvloeien. Daar zouden 63 journalisten bij zijn. Reden voor de redactie één dag echt te staken en een week ongesigneerd te schrijven. Na een aantal gespannen vergaderingen is de ondernemingsraad nu voorlopig akkoord gegaan met 78 à 88 ontslagen, waarvan 65 in 1996. De grootst mogelijke minderheid van de raad is echter afgetreden en het akkoord wordt dan ook 'breekbaar' genoemd. Verschillende leden van het top-management zijn de laatste maanden vertrokken. De redactie hoopt met de groep Chargeurs een 'Pact van Onafhankelijkheid' te kunnen sluiten, voor als deze investeerders volgend jaar 60 procent van de aandelen bezitten.