Jules Verne inspireert ultra-atleet Feijen

DEN HAAG, 19 DEC. Even voor alle duidelijkheid, gebaart Martin Feijen en hij priemt de wijsvinger venijnig in het luchtledige. “Ik weiger mijzelf in het verdomhoekje te laten wegdrukken, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik weet wat ik doe, waarom ik het doe en een discussie ga ik daarom nooit uit de weg. Sportverdwazing is voor gekken en dus niet aan mij besteed.” Na ruim 355 uur bereikte Feijen vorige maand de finish van de vijftienvoudige triathlon in Mexico.

De open glimlach heeft in een handomdraai plaatsgemaakt voor een serieuze oogopslag. Het is hem ernst, dat is duidelijk, maar Feijen (40) zet zijn woorden onbedoeld meer kracht bij dan voorzien. Niet uit schuldbewustzijn, meer uit overtuiging. Enigszins uit gewoonte ook, bekent de Hagenaar. “Want velen zullen mijn manier van sporten als gekkenwerk blijven beschouwen. Daarin kan ik berusten, maar ik laat me niet zonder slag of stoot afschilderen als een volslagen idioot. Mijn enige wapen is het weerwoord.”

Zijn verbale kwaliteiten zal Feijen enkele uren later ongetwijfeld opnieuw moeten aanspreken, vermoedt hij. De rit voert hem vanavond naar Arnhem waar de duursporter op uitnodiging van een plaatselijke triathlonvereniging onder meer tekst en uitleg zal geven over zijn voorliefde voor de meervoudige variant van de drieëenheid zwemmen, lopen en fietsen. “En naar ik begrepen heb, zijn de meningen ook daar behoorlijk verdeeld.”

Directe aanleiding voor zijn bezoek aan de discussie-avond in Arnhem is de vijftienvoudige triathlon die het hoofd automatisering van de Koninklijke Bibliotheek eind vorige maand voltooide. Ondersteund door zijn vierkoppige begeleidingsteam bereikte hij in Monterrey na ruim 355 uur en “slechts één hallucinatie” als derde de finish van de monsterwedstrijd. De exercitie in Mexico was meer een aanslag op portemonnee en geest dan op lijf en leden. “Achteraf gezien vond ik het te lang. Vooral mentaal ging ik stuk. Ik kreeg geen grip op die Tsjech (de latere winnaar Jaroslav Pavelka, red.) en bovendien kwam tijdens de wedstrijd de vermoeidheid van de intensieve voorbereiding eruit.”

Verhalen als zou de meervoudige triathlon medisch onverantwoord zijn, doet Feijen af als “pertinent niet waar”. Het lichaam is volgens hem in staat halverwege de uitputtingsslag de neerwaartse spiraal om te buigen in positieve richting. “Zo'n wedstrijd is een aanslag op je gezondheid. Maar de gevolgen daarvan niet. Ook na 'Mexico' blijf ik volhouden dat het gezond is. Ik voel me immers kiplekker.” Vrouw Joke mengt zich in het gesprek. “Mart, jij doet het voorkomen alsof het een medicijn is. Het is niet ongezond en dat is iets anders dan gezond.”

Dergelijke geluiden zijn koren op de molen van zijn critici. Hun aantal lijkt zo langzamerhand even groot als het aantal kilometers dat Feijen in de loop der jaren heeft afgelegd. Vooral leden van de Nederlandse Triathlon Bond (NTB) volgen de ultra-atleet met argusogen sinds hij zeven jaar geleden zijn eerste dubbele triathlon afwerkte. Met zijn onbezonnen waaghalzerij bezoedelt Feijen het imago van de duursport, luidt de voornaamste klacht.

Feijen bespeurt vooral veel afgunst in bondskringen. De aandacht van pers en publiek concentreert zich rondom zijn persoon en gaat daarom geregeld voorbij aan de enkelvoudige, oorspronkelijke variant. Niet zijn schuld, benadrukt hij. “Maar wel logisch, want vijftienvoudige triathlons worden niet elke dag gehouden.” Genoegdoening kreeg Feijen onlangs in de vorm van een persoonlijke gelukwens van de hand van NTB-voorzitter Joop van Zanten. “Uiteraard niet op bondspapier”, glimlacht Feijen.

De pionier van de meervoudige triathlon voert een eenzame maar verbeten kruistocht. Tegen de talloze vastgeroeste vooroordelen, maar vooral ook tegen zichzelf. “Ik accepteer geen grenzen. De enige grenzen die ik noodgedwongen moet accepteren zijn die van mijn eigen lichaam.” Roken en drinken - “met mate natuurlijk” - kan zijn lichaam velen. “Behalve meervoudig triatleet ben ik ook Bourgondiër.”

Eigenzinnige levensopvattingen dwingen Feijen zijn eigen ondoorgrondelijke wegen te zoeken, maar vooral te vinden. Het 'niets is onmogelijk' heeft hij verheven tot een alledaagse filosofie. Houdt de passie voor extremen ooit op? Feijen haalt de schouders op. Waarschijnlijk niet, lijkt hij daarmee te willen zeggen. Een uitnodiging voor een twintigvoudige triathlon schuift hij niet meteen terzijde.

De eerstvolgende uitdaging is echter de organisatie van en deelname aan de langste wielerwedstrijd ooit: ruim 6.500 kilometer van de Noordkaap naar Gibraltar. De langgekoesterde wens gaat volgend voorjaar in vervulling. “Van jongs af aan ben ik al gefascineerd door onmogelijkheden. De boeken van Jules Verne bijvoorbeeld, die verslond ik.” Zijn ogen glimmen.