Het gaat om de maat

HET OOSTENRIJKSE VOLK dat zich nogal gemakkelijk de Europese markt heeft laten binnenloodsen, steigert voor de monetaire unie. De Franse stakingen hebben het verband blootgelegd tussen het visioen van één Europese munt en de zware bezuinigingsmaatregelen die daaraan voorafgaan. Dat heeft de Oostenrijkers geschokt. De Volkspartij die het over de maat der bezuinigingen op een breuk met de socialisten had laten aankomen, is na de verkiezingen van zondag weer tot samenwerking met de SPÖ veroordeeld. De grote coalitie zal het midden moeten vinden tussen de eisen van Europa en de angsten en vrezen van de Oostenrijkse burgerij.

Vanzelfsprekend is 'Europa' niet de enige factor geweest die de uitslag heeft bepaald. In werkelijkheid was die factor in de campagne zelfs onzichtbaar gebleven doordat in Oostenrijk, evenals elders, het soberheidsbeleid wordt voorgesteld als een nationale noodzaak zonder meer. De korte flirt van de Volkspartij met de Vrijheidspartij heeft de eenheid ter linkerzijde bevorderd. Rechts staat nog te zeer in een kwade reuk om een serieuze regeringskandidaat te kunnen zijn. Het is goed voor een proteststem, maar niet voor steun als het er op aankomt. En dat was nu blijkbaar het geval. DE UITSLAG BETEKENT WEL dat Oostenrijk nog meer moeite zal hebben aan de criteria voor deelneming aan de Europese Economische en Monetaire Unie per begin 1998 te voldoen. De schilling is duurzaam aan de Duitse mark gekoppeld en dat wekt de indruk dat Oostenrijk als vanzelf tot de club rondom de euro zal worden toegelaten. Maar het bestaande financieringstekort maakt dat geenszins zeker. De Volkspartij had dan ook een goede reden voor de breuk die tot de verkiezingen van afgelopen weekeinde leidde.

Wat een triomfantelijke tocht naar de bekroning van de gemeenschappelijke markt had moeten worden, is sinds 'Maastricht' verworden tot een afvalrace waarbij zelfs de kernploeg voortdurend in de moeilijkheden raakt. Met een zekere gelijkmoedigheid heeft de top van Madrid nu alle twijfels van tafel geveegd en besloten de zware mars binnen een paar jaar tot een goed einde te brengen. Dat was een moedige daad, maar niet helemaal meer in overeenstemming met de politieke werkelijkheid. Op het hoogste plateau van Europese samenwerking waar de EMU komt te verwijlen, zullen straks vermoedelijk vooral de open plaatsen opvallen.