Euromunt (1)

'In welke munt betaald wordt, laat de Nederlanders kennelijk koud', (NRC Handelsblad, 9 december).

Is dit wel zo? Uit alles blijkt dat, hoe nader het moment komt dat de Euromunt ingevoerd wordt, de onrust en het ongenoegen groter worden. De mensen gaan zich realiseren, dat de vermeende voordelen van een gemeenschappelijke munt wel eens zal kunnen uitdraaien op een grote teleurstelling en chaos. Wie zijn er werkelijk gebaat bij de Euromunt? Verondersteld wordt: het zakenleven en de toerist. De vraag rijst of men de nationale munt, waar men zo aan gehecht is moet opofferen voor de vermeende voordelen van de economie. Moet elk sentiment wijken voor de winst-en verliesrekening? Is het voor de toerist werkelijk zo belangrijk dat hij geen geld meer behoeft te wisselen? Was dit tot heden een reden om niet naar het buitenland te gaan? Uit alles blijkt van niet. Vervolgens wordt het een ieder nu eerst duidelijk, dat de kosten verbonden aan het invoeren van de Euromunt voor Nederland alleen al geschat wordt op enige tientallen miljarden guldens. Zou de EG werkelijk niet verder kunnen functioneren zonder de Euromunt? Welke landen zijn het meest gebaat bij de Euromunt? Juist die landen met de grootste staatsschulden en begrotingstekorten. De landen, die een gedisciplineerd financieël beleid voeren moeten voor het wanbeleid van de andere landen betalen. Het is te hopen, dat de tegenstand tegen de Euromunt de Brusselse Technocraten en de regeringen aan het denken zet en zo voorkomen kan worden, dat burgers het slachtoffer worden van het doordrijven van de kille technocraten.