Partij voor tarwekleurige dochter

Op zondag moet in de grote Indiase kranten het nieuws vanouds wijken voor iets wat miljoenen mensen hier beduidend meer ter harte gaat: de huwelijksadvertenties. Pagina's achtereen trekt vooral in bladen als de Times of India en de Hindustan Times een bonte karavaan aspirant-bruiden en bruidegommen voorbij, allen op zoek naar een suitable boy of girl.

De zondagsbladen vormen een schatkamer voor sociologen. Er zijn maar weinig plaatsen waar de Indiase middenklasse zich zo onverbloemd in al haar kleur en bekrompenheid etaleert. Racisme, geldzucht, geloof in astrologie en de superioriteit van bepaalde kasten en beroepen, vegetarisme, bezorgdheid om de status van de familie, het druipt allemaal van de pagina's af.

Liefde speelt op de levendige Indiase huwelijksmarkt doorgaans maar een bijrolletje. Op zijn best kan die zich laten gelden nadat het huwelijk is voltrokken. Er staan immers hogere belangen op het spel dan de lol van een jongen en een meisje, zo redeneert men hier al eeuwen. Slechts een kleine minderheid stelt vooral belang in het karakter van de toekomstige partner.

In een land waar het gezin het enige baken is waaraan je je in tijden van nood kunt vastklampen, is het vinden van een geschikte partner voor de zonen en dochters des huizes van levensbelang. En zoiets laat je als verantwoordelijke ouder niet over aan blagen die van de verraderlijkheid van het leven nog niets weten. Per slot van rekening moet je nieuwe schoondochter of schoonzoon je later helpen verzorgen, wanneer je oud en afhankelijk bent.

Een typerende advertentie luidt als volgt: “Gepensioneerde legerofficier nodigt een partij uit voor zijn dochter. 23 jaar oud, vijf voet, drie inches lang, inkomen 7.000 rupees per maand. Slank, lichte huidskleur, opleiding op kloosterschool genoten, intelligent. Commerciële graad en diploma's in mode ontwerpen/Italiaans, thans werkzaam voor textielfirma. Voornaamste criterium voor bruidegom is: arts of jurist in India of buitenland of zakenman, liefst werkzaam in de export. Kaste van geen belang. Zend c.v. met recente foto (te retourneren) naar Luitenant-kolonel J.S. Harmal in Vijay Nagar, Indore.”

Aangezien de kolonel kennelijk geen voorkeur voor een schoonzoon van een bepaalde kaste of regio had, liet hij de advertentie opnemen in de rubriek cosmopolitan, een van de vele op de pagina's huwelijksadvertenties van de Times of India. Een kleine greep uit de andere rubrieken: artsen, ingenieurs, accountants, regering en defensie, in het buitenland wonende Indiërs, al dan niet met een Amerikaanse Green Card, Brahmanen, Kshatriya's, Vaishya's (de laatste drie zijn kasten), moslims, sikhs, christenen, Bengalen, Gujarati's, Sindhi's (oorspronkelijk uit Pakistan afkomstige hindoes) en Tamils.

De lichte huidskleur geldt als een uitermate waardevolle aanbeveling. Niemand adverteert ooit dat hij of zij donker is. Een enkeling die beseft dat hij weliswaar onmogelijk voor blank kan doorgaan maar toch niet erg donker is, omschrijft de eigen huid als 'tarwekleurig'. Donkere mensen laten hun huidskleur wijselijk onvermeld.

De school is van niet minder belang. De christelijke scholen zijn de enige christelijke instellingen in India die respect genieten. Ze zijn over het algemeen duurder dan de staatsscholen, maar ook veel beter, en tonen aan dat de ouders niet alleen tamelijk bemiddeld zijn maar ookdat hun zoon of dochter een uitstekende opleiding heeft genoten. In India heeft men zelfs een speciaal werkwoord om mensen met deze opleiding aan te duiden: die zijn convented.

Velen vermelden hun salaris. “Verdien vijfcijferig salaris”, zegt een man. Anderen laten weten eigenaar te zijn van een bedrijf met een omzet van miljoenen rupees (honderdduizenden guldens).

Menige adverteerder verzoekt om toezending van een horoscoop, tot en met hoogleraren aan de universiteit, computeringenieurs en artsen toe. Hun astroloog kan dan de gesterntes waaronder beiden zijn geboren met elkaar vergelijken en bepalen of het huwelijk de zegen van de hemel heeft. Menige op papier ijzersterke kandidaat struikelt toch nog over de sterren.

In India trouw je niet alleen met je partner maar ook met zijn of haar familie. Vandaar de vaak uitvoerige informatie over de status van de ouders en soms zelfs de grootouders. Althans van de mannelijke voorouders, want in de vrouwelijke kant van de familie stelt niemand veel belang. “Vader eerste klas officier, grootvader vrijheidsstrijder” (tegen het Britse koloniale gezag, FvS), vermeldt een advertentie. “Vader hoge ambtenaar, broers chirurg en ingenieur”, aldus een andere. “Vader ambtelijke functie met uitstekende connecties, van rijke familie met hoge status afkomstig. Zeer fatsoenlijk huwelijk”, aldus een advertentie voor een 23-jarige vrouw.

Voor valse bescheidenheid is in de advertenties geen plaats: “Briljante Brahmaan uit Maharashtra, 28, 1.70, doctorsgraad in de techniek, green card, voortreffelijke baan. Op bezoek in april. Verwachting van bruid: briljante arts woonachtig in Amerika of postdoctorale opleiding volgend in India om daarna naar Amerika te gaan. Geen andere beperkingen. Schrijf naar nummer E-021 van de Times of India.”

Veel Indiase families in de diaspora willen per se een bruid of bruidegom uit het moederland en zo wordt er via achtergebleven familie geadverteerd, dikwijls onder vermelding van een datum waarop de betrokkenen op speurtocht naar een partner in India zullen zijn. “Waarschijnlijk met moeder in Bombay in februari”, aldus een 28-jarige computeringenieur uit Calgary in Canada.

Moderne adverteerders zeggen er uitdrukkelijk bij dat ze geen bruidsschat wensen te geven of te ontvangen. Dat is geen overbodige luxe, want bij de meeste huwelijken gebeurt dat wel, ook al is het officieel verboden. Vooral een man met een hoge positie kan hoge eisen aan de schoonfamilie stellen. Het blad India Today meldde vorig jaar dat leden van de Indian Administrative Service (IAS), de ambtelijke elite, een bruidsschat ter waarde van 250.000 gulden of meer kunnen verlangen. Zo'n huwelijk levert de schoonfamilie veel aanzien én connecties op. In menige advertentie wordt speciaal om IAS-kandidaten gevraagd. Vrouwen met goede banen zijn eveneens gewild, al kunnen ze nooit een bruidsschat vragen.

Veel mannen zien in het huwelijk een unieke kans zich materieel te verbeteren. Een 40-jarige bankemployé uit Bombay, waar de woningnood hoog is, zoekt naar een echtgenote die al over een eigen woning beschikt. Een 29-jarige man, die bij de politie in Lucknow werkzaam is, maakt eveneens duidelijk waar zijn prioriteit ligt: “Geïnteresseerd om naar het zakenleven over te stappen. Families die bereid zijn financiële steun te verlenen en op deze basis een overeenkomst te sluiten kunnen zich melden. Geen andere beperkingen.”

Het is zeker niet louter glamour and glitter wat in de advertenties schittert. Sommigen beseffen dat ze maar beter op tijd met hun lijken uit de kast kunnen komen. Bij voorbeeld met een scheiding, waarop in India nog altijd een taboe rust. Mensen die gescheiden zijn, vermelden doorgaans: innocent divorcee. “Bruid gevraagd voor 33-jarige doofstomme jongen”, luidt een andere advertentie. “Partner gezocht voor lichamelijk gehandicapt sunnitisch moslim-meisje (linkerhand boven elleboog geamputeerd, kunstarm)”, zegt weer een andere. Sommige ook zijn van een raadselachtige treurigheid: “Getrouwde moslim-man zoekt een tweede vrouw. Is 35 jaar oud en heeft twee kinderen (huidige vrouw in coma). Geen beperking op leeftijd, kaste of geloof.”

    • Floris van Straaten