Boerenacties (1)

De boeren klagen altijd, dat is spreekwoordelijk in dit land, maar acties... dat kan niet, de koeien moeten gemolken, 't hooi moet van 't land. Waarom dan toch al die moeite? Uit de niet al te rijkelijk gevulde beurs moet een invaller worden betaald, men moet schreeuwen en argumenteren in plaats van de noeste schouders eronder. Van stille kracht op het platteland naar de pest in de verkeersaders van Nederland.

De boeren mogen dan wel minder goed zijn in het argumenteren, of om de publieke opinie achter zich te krijgen, maar een ding moet toch duidelijk zijn. Men vecht niet voor twee procent loonsverhoging, voor arbeidstijdverkorting, of voor vermindering van de werkdruk, men vecht voor het eigen bestaan, het gezin, de traditie, het platteland.

Een boer die met een minimumloon naar de bank gaat om een lening, omdat de milieumaatregelen moeten worden bekostigd, vraagt een paar jaar meer adempauze bij Den Haag. De boer is geen grote boze giertank die flora, fauna en drinkwater wel eens te grazen zal nemen. Zijzelf zien ook waartoe de concurrentiestrijd en de subsidies het boereleven hebben gebracht. Verkleinde marges leiden tot intensivering en schaalvergroting. Als de vrije markt heilig is vandaag, het recht van de sterkste, dan mogen ze over tien jaar hun piepers zelf uit de Russische klei trekken.