Bakker (7)

Met veel plezier las ik het interview met Bakker, totdat hij op bevindelijke toon - niet-gereformeerden weten vaak geen raad met dit begrip en vervangen het dan ten onrechte door bijv. schijnheiligheid of onoprecht - begint te praten over de verhoudingen binnen zijn gezin. De schrijver en de geïnterviewde zakken hier hand in hand als twee onwijze mannetjes door het ijs. De arts Bakker is opeens alles vergeten wat hij weet over ethiek. Hoezo, privacy van zijn zieke en ongelukkige vrouw? Hoezo, bescherming van zijn van zijn onvolwassen kinderen tegenover de buitenwereld! De openbaarmaking van Bakkers zieleles in ware bescheidenheid is belangrijker. Al lezend dacht ik: misschien zijn er nog wel meer vrouwen die, getrouwd met hem, aan de drank zouden zijn geraakt. Voor wat de schrijver betreft: als hijzelf al niet door heeft dat Bakker zichzelf via schrijvers pen beschadigt, dan had de redactie van het Zaterdags Bijvoegsel toch als liefhebbend-corrigerend vader kunnen optreden? Amen.