Bakker (6)

Met stijgende verbazing en irritatie heb ik het interview met chirurg en medische directeur Dirk Jan Bakker gelezen.

Hierin bevestigt hij zo'n beetje alle negatieve cliché's die er over artsen in het algemeen en chirurgen in het bijzonder de ronde doen. Om er enkele te noemen: een chirurg is niet meer dan een loodgieter of een monteur. Deze uitspraak mag dan wel voor hem gelden, ik persoonlijk en waarschijnlijk de meeste van mijn collegae chirurgen voelen zich niet verwant met deze karikatuur. De meeste chirurgen, met uitzondering van Dirk Jan natuurlijk, 'snijden' om veel poen te verdienen. Dat moeten ze ook omdat ze een te hoge hypotheek hebben en gescheiden zijn, waardoor de veel alimentatie moeten betalen. De meeste chirurgen beginnen op de operatiekamer wanneer het spannend wordt te schelden en te vloeken. Dirk Jan blijft de rust zelve en vertelt luchtigjes een Belgenmop. Verder doen chirurgen, met uitzondering van Dirk Jan, er alles aan om hun fouten te verdoezelen. Abortus wordt uitsluitend verricht omdat de zwangerschap interfereert met de skivakantie (alsof abortus alleen voorkomt in de sociale laag die minstens tweemaal per jaar met vakantie gaat). Euthanasie is uitsluitend een vorm van medische gemakzucht. IVF is een uitbroedsel van de hedendaagse navolgers van Mengele, en overheid waak ervoor, dat zijn in de kern eigenlijk alle artsen, met uitzondering natuurlijk van Dirk Jan.

Maar een ding is mij in dit interview niet duidelijk geworden: waarom deze ijdele, zelf-rechtvaardige, geveinsde nederigheid ten toon spreidende farizeeër directeur geworden is van de poel der verderfs die het AMC is, anders dan dat hij zijn carrière belangrijker acht dan zijn principes.