De neus is een scheve driehoek; Alexandra, tien jaar en nu al een beroemde schilderes

Alexandra is pas tien jaar oud, maar nu al schildert ze als een echte kunstenaar de sterren van de hemel. Sommige mensen zeggen dat ze net zo belangrijk wordt als Picasso. Dat lijkt me helemaal niet prettig om te horen, want als je schildert als Picasso kun je nooit meer zo bijzonder en opvallend worden als hij. En de meeste kunstenaars willen graag dat andere mensen ze bijzonder vinden.

Picasso is Picasso omdat er in de kunst maar één Picasso is. Hij was een zeldzame duizendpoot, die van bijna alles wat hem thuis of op straat opviel met verf, potlood, klei of ijzerdraad iets vreemds of iets moois kon maken. En wat hij maakte, verbaasde veel mensen, omdat niemand anders het eerder op die manier had gedaan.

Samen met haar ouders, grootmoeder en broertje woont Alexandra in een bungalow in de Amerikaanse stad Los Angeles. Een journalist van de Engelse krant The Sunday Times is pas bij Alexandra op bezoek geweest. Hij keek op haar atelier zijn ogen uit. Want daar stonden schilderijen tegen de muur die veel groter zijn dan dat kleine meisje dat tien jaar geleden in Roemenië werd geboren. Zo groot en mooi dat alleen iemand ze had kunnen maken die jarenlang op een schildersacademie had gezeten.

Alexandra vertelde dat ze al vanaf de kleuterschool bijna elke dag thuis tekent. Eerst kleurde ze het ene na het andere kleurboek vol en toen dat voor haar moeder te duur ging worden, begon ze haar eigen kleurboeken maar te tekenen. Les heeft ze nooit gehad en schilderijen van beroemde kunstenaars als Matisse, Miró, Braque en Kandinsky, waar ze veel van houdt, zag ze pas vorig jaar voor het eerst. Dus die kan ze echt niet hebben nageaapt.

Op de schilderijen die Alexandra nu maakt, mikt ze stukjes van mensen, dieren, landschappen en dingen door elkaar, als in een grabbelton. In rood en geel en groen en blauw verft ze een hand naast een vogel en die twee liggen weer bovenop een vlek die er uit ziet als een vliegende vis. Niets lijkt meer op wat het in werkelijkheid is. Ze deelt bijvoorbeeld een gezicht door midden en maakt van het ene oog een echt oog en van het andere een sterretje. De neus verandert ze een scheve driehoek en de wangen in berglandschapjes. Met verf kun je nu eenmaal de hele wereld op zijn kop zetten.

Jarenlang had Alexandra nog stilletjes in Los Angeles kunnen doorschilderen, als een Amerikaanse kunsthandelaar haar deze zomer niet had ontdekt. Meteen ging die man tentoonstellingen van haar schilderijen organiseren. Eerst in New York en later in andere steden aan de andere kant van Amerika. In de afgelopen maanden heeft Alexandra 250 schilderijen verkocht. Ze kosten tussen de twintigduizend en veertigduizend gulden, net zo veel als een nieuwe auto. Ineens is ze bijna net zo rijk als een filmster.

Deze zomer heeft Alexandra voor het eerst op school laten zien wat ze thuis schilderde. De meeste kinderen in de klas vonden het allemaal maar gek. Maar nadat Alexandra had verteld dat ze in de kleuren van de regenboog wilde vertellen hoe blij of verdrietig ze was, hoe boos of tevreden, gingen de kinderen er anders naar kijken. Aan de meester van de school hoefde ze niks uit te leggen. Die vond haar werk altijd al razend knap. Maar hij maakt zich nu wel zorgen om die duizenden guldens die Alexandra voor haar schilderijen krijgt. Hij is bang dat zij straks alleen nog maar aan geld zal denken. Alexandra is daar zelf helemaal niet bang voor: “Ik wil gewoon altijd doorgaan met verven en dan ben ik over tien of twintig jaar een echte kunstenaar.”