Minutenlange ovatie voor verliezend coach

LIVERPOOL, 14 DEC. Oogstrelend waren op het hoogpolige tapijt van Anfield soms de acties van De Boer, Davids en Seedorf. Maar het kippevel kwam pas na de wedstrijd. Ruim 22.000 Ierse voetbalfans gaven hun ploeg ondanks de nederlaag een oorverdovende ovatie, minutenlang, en ook de tegenstander werd uitbundig geëerd. Ze gooiden zelfs hun petten en sjaals naar de winnende Nederlanders die er steeds meer als Ieren gingen uitzien.

Dát zorgde voor kippevel. Want waar komt zoiets nog voor in het hedendaagse voetbal dat voorgoed is verpest door de dans om de miljoenen? Het Europees kampioenschap zal de Ieren volgend jaar juni missen. Niet het afzichtelijke Ierse vechtvoetbal, maar wel de supporters die er trots op zijn dat elf spelers negentig minuten lang alles geven voor hun land. En wat maakt dan een verkeerde pass, of zelfs een nederlaag uit?

Ze zijn snel tevreden. Elk Iers schot op het doel van Van der Sar, al zwaaide de bal vele meters af, werd met applaus beloond. Kenna speelde Bogarde door de benen en hij kreeg een ovatie. McGrath gleed met collega-verdediger Blind naar de bal, raakte 'm als eerste en het hele Ierse vak zong uit volle borst Oe-Aa-Paul McGrath. En zo bleven ze enthousiast. Bij 0-0, bij 0-1 en ook nog bij 0-2.

Na afloop bleven de Ierse fans op hun plaatsen op de tribune. Het veld was leeg. Maar ze wilden Jack Charlton zien, de verliezende coach. We want Jack. Het kwam uit duizenden kelen. En Jack kwam. Hij liep met een Ierse sjaal in de handen een paar stappen het veld op. Het leek op een emotioneel afscheid na bijna tien jaar.

Maar de fans willen niet dat Charlton met pensioen gaat. We want Jack. Want welke coach past er beter bij de Ieren? Zelfs na een nederlaag lijkt hij nog op een winnaar. Met een glas wijn in de hand gaf hij vanaf een podium zijn commentaar op de wedstrijd. Hij loofde de tegenstander, en had kritiek op zijn eigen spelers. Ze hadden niet met z'n allen op de bal gejaagd. En dat was juist altijd het sterke punt van de Ieren geweest. Ze hadden het zelf uitgevonden. Het klonk uit Charltons mond niet als een verwijt, maar meer als de woorden van een teleurgestelde vader.

Gaat hij nou weg? Het lijkt er wel op. Hij is de zestig al gepasseerd en het valt waarachtig niet mee om coach in het topvoetbal te zijn. Hij gaf gisteravond nog geen uitsluitsel. Iemand die naar zijn toekomstplannen durfde te informeren, kreeg te horen dat hij een domme vraag had gesteld. Want hij, Big Jack Charlton, had het verdomme al duizend keren uitgelegd. Hij gaat eerst eens een fijne kerstmis en jaarwisseling vieren en daarna zal hij de meningen eens peilen, óók die van zichzelf.

Zal hij dus toch nog? De loting voor de voorronde van het WK van 1998 pakte voor Ierland gunstig uit. Dat moet toch ook Charlton opgevallen zijn. Binnen tweeëneenhalf jaar zou hij nog één keer een eindronde kunnen meemaken. De Ieren kunnen niet zonder Jack. Maar kan Jack eigenlijk wel zonder de Ieren? Het hele jaar op forel vissen gaat ook vervelen. Hij sprak in ieder geval in de wij-vorm, toen er over de toekomst van het Ierse elftal werd gesproken. We hebben nog veel werk te doen. We missen op bepaalde posities goede vervangers voor de ouderen.

Dat is het grote probleem. Er zijn mensen, ook Ieren, die vinden dat Charlton moet worden vervangen door iemand die een meer moderne speelwijze voorstaat. Met het huidige spelersmateriaal en de weinige nieuwe Ierse talenten die zich aandienen, lijkt er echter niet veel mogelijk. Kom bij Charlton dus niet aan met kritiek op zijn tactiek. Vooral na de uitschakeling van gisteravond kon hij dat niet hebben.

Een Ierse journalist vroeg iets over het volle middenveld en de coach reageerde als een gebeten hond. Misselijk werd hij ervan, schreeuwde hij. En hij vertrok. Beneden aan de trap luchtte hij zijn hart bij een bekende. Ach, hij begreep zo'n man niet. Die ging het na zo'n zware avond over fuckin' tactics hebben. Ze moesten hem met rust laten. Hij toonde een fikse sigaar, daar ging hij de brand insteken. En dan zou hij gaan proberen eens goed te slapen. En weg was Jack Charlton. Zal hij ooit nog terugkeren?

Buiten scandeerden supporters zijn naam. De Ieren waren teleurgesteld dat ze de EK-eindronde niet hadden gehaald. Maar ze waren niet geknakt. Ze bleven fier overeind, of overvloedig drankgebruik moet dat onmogelijk hebben gemaakt. Zij die niet meteen met het vliegtuig of per boot naar huis moesten, probeerden er in de uren na de wedstrijd de moed in te houden. Met een glas bier in de hand, of zelfs in beide handen, noemden ze hun nieuwe favorieten voor het EK. The Dutch. Voor hen zullen ze straks juichen. Good luck, you guys.

Want ondanks dat ze de Ieren voortdurend dwarszitten op het voetbalveld, kunnen de Nederlanders geen kwaad doen. De fans van beide landen zongen voor de aftrap met elkaar You'll never walk alone, het lied van Liverpool en Anfield. Het was indrukwekkend. Net zoals het Ierse gezang tijdens de wedstrijd prachtig klonk. Het was bijna genant wat de Nederlanders daar tegenover stelden. 'Wat zijn die Ieren stil', klonk het afgezaagd na de eerste treffer. Toch bleven ze vrienden. Op het enige tribunedeel, waar supporters uit de twee kampen elkaar konden treffen, werd er geruild. Ieren liepen met Nederlandse petten en Nederlanders met Ierse petten. De flessen gingen van hand tot hand. Zo hoort het in het voetbal te zijn.

Tot slot toch nog een keer Jack Charlton. Hij noemde Nederland een uitstekende ploeg. De beste had gewonnen. Hij had collega Guus Hiddink meteen na het eindsignaal met een omhelzing gefeliciteerd. En die nieuwe goalgetter, Kluivert? Hij zou willen dat hij een Ier was, zei Charlton. Ja, dit Nederland zal veel meer ploegen gaan verslaan. Zou Oranje zelfs Europees kampioen kunnen worden?

Pfffff. Weer een domme vraag! De vorige keer dat de Nederlanders voor het EK de Ieren hadden verslagen, zo herinnerde Charlton zich maar al te goed, hadden ze ook de titel gewonnen.