Zoete meisjes op zoek naar paard

Het wilde paard/Villhesten. Regie: Morten Kolstad. Met: Linda Digernes, Susanne Nielsen, Trugve Vassbotn e.a. Vanaf 8 jaar. In Rialto (Amsterdam), Lantaren/Venster (Rotterdam) en Cinematheek Haags Filmhuis (Den Haag).

Scandinavië heeft een naam hoog te houden op het gebied van jeugdfilms. Zo bewees Lasse Hallström in My life as a dog hoe veelgelaagd, ontroerend en niet-sentimenteel het verhaal over een jongetje kan zijn dat z'n vader en moeder verliest, en in het hoge noorden een thuis vindt bij z'n tante en oom.

De jeugdfilm Villhesten (het Wilde Paard) van de Deense Morten Kolstad is alles wat My Life of a Dog niet is. Kolstad, die samen met Lars Borg het scenario schreef, draaide een flinterdun verhaaltje in elkaar over een blond, blauwogig meisje van een jaar of twaalf - Ragnild - dat met haar zingende vader en moeder en huisvlijtende oma in een knusse boerderij aan de voet van een Noors bergmassief woont. Ragnild heeft alles wat haar hartje begeert, schapen om te aaien in de stal, konijnen op de hooizolder en ouders die van haar houden. Maar 's nachts droomt ze van een gewond, wild paard dat hinnikend rond de boerderij galoppeert. Wat anderen (kinderen en volwassenen) een fabeltje vinden, weet Ragnild, bestaat echt. Ze overtuigt de net uit Oslo naar het dorpje verhuisde Mona, en samen gaan ze op zoek naar het paard. Mona (permanentje, lippenstift) die bij aankomst in het dorp hautain de andere kinderen bekijkt, blijkt al snel net zo'n hartje van goud te hebben als Ragnild. Ja, iedereen in deze film, ook de pestkoppen uit de klas en de bloeddorstige jagers uit het dorp, ontpopt zich als aardig en lief.

Misschien vond Kolstad zijn lofzang op het traditionele gezins- en dorpsleven zelf ook wat zoet worden. Dus monteerde hij opnames van mystiek weidse berggezichten tussen de scènes door en lardeerde de beelden met een vlotte discodreun en 'moderne' synthesizermuziek.

Het mag niet baten. Zelfs voor de allerverstoktste paardenliefhebber is Villhesten te voorspelbaar en clichématig om boeiend te zijn. Die kan dan nog beter naar de Penny grijpen, het ponytijdschrift voor tienermeisjes dat Kolstad en zijn film onder andere heeft gesponsord. In de Penny vind je net zulke bordkartonnen verhaaltjes, maar die lezen wel wat sneller uit.