Stakingsmarsen in grote Franse steden; Franse koorts is woede èn solidariteit

PARIJS, 12 DEC. De Franse vakbeweging heeft vandaag in het hele land massale stakingsmarsen gehouden om haar eisen kracht bij te zetten. Premier Alain Juppé kwam daarmee onder nog grotere druk te staan om zijn omstreden plan ter hervorming van de sociale zekerheid in te trekken of vergaand aan te passen. In het parlement wordt opnieuw een motie van wantrouwen behandeld.

'Etre Humain, Solidaire en Colère', staat op het kartonnen bord op haar rug. Menselijk Wezen, Solidair in Woede. Katja is onderwijzeres in Versailles. Zij deed nooit aan politiek, maar nadat zij heeft gepraat met stakers bij de trein en de post, doet zij mee: “Ik wil een toekomst voor onze kinderen.”

De enorme massa die zich bij het begin van de middag door Parijse straten en over pleinen perst om mee te demonstreren, bestaat uit mensen van alle mogelijke pluimage. Het gaat tegen het plan van premier Juppé om de sociale zekerheid te hervormen. Maar ook om hogere lonen, tegen kernwapens, tegen privatisering van France Télécom, voor gelijke rechten van vrouwen op werk en pensioen, tegen verhoging van de eigen bijdrage in het ziekenhuis, en voor redding van de planeet.

De druk is immens. De tienzuidenden die willen meemarcheren lopen vast op de tienduizenden die zich al hebben opgesteld om van de Place de la République naar Bastille en Place de la Nation te marcheren. Uit Marseille wordt een historische opkomst gemeld. Ook in tientallen andere steden van Frankrijk - Bordeaux, Toulouse, Rouen, Marseille - lopen 30, 40, 50, 100.000 mensen te hoop.

Zelfs na inwilliging van de helft van de eisen kost het de vakbondsleiders weinig moeite het volk op te roepen. Frankrijk is in een staat van sociale koorts die gaat lijken op een algemene staking.

Pagina 5: 'Weg met de plannen van premier Juppé'

Pascal, werkloos acteur, loopt mee in de Parijse optocht met een spottend bord: 'Gelijke rechten voor de Democratie'. Hij zegt: “Ik ben tegen vakbonden, mensen moeten zelf nadenken, maar zij hebben de logistiek van het verzet. Als volk kan je niks doen om de democratie te redden. Onze regeerders luisteren anders niet. Dat hebben ze nooit gedaan.”

Vuurwerk, trommels, draadloos versterkte voorzangers, knalbommen, fluiten en spreekkoren geven de optocht ritme. 'Weg met het Plan Juppé' is de verbindende leus, maar daar achter lopen veel mensen hun eigen strijd te strijden. Alexandra en Martine zijn verpleegsters in het gevangenis-ziekenhuis van Fresnes, Val de Marne. Zij moeten met z'n vieren 41 bedden verplegen, met weekend-, avond- en nachtdiensten. Als zij al die uren maken krijgen zij bruto 3000 gulden in de maand. Zij zijn tussen de ministeries van gezondheid en van justitie gevallen en willen antwoord op hun vragen. Zij zijn allerminst verbitterd, het moet een relatief genoegen zijn in hun ziekenboeg te liggen. “Wij zijn het eens met de staking. Dit land is a-sociaal.” Zij zijn het niet eens over Europa. Martine: “Dat hebben wij niet nodig. Frankrijk heeft alles. Daarginds zijn onze diploma's niet erkend. Bovendien: als we daar al deze bezuinigingen en hogere eigen bijdrage in het ziekenhuis voor moeten dragen..” Alexandra: “Europa is nodig. Kleine landen moeten samen, wij ook, anders redden we het niet.”

De sfeer is grimmig. Vooral de spoorwegmannen van Force Ouvrière en CGT is de halve overwinning van de laatste dagen van het gezicht te lezen. Heeft u geen medelijden met die miljoenen mensen die willen werken en het niet kunnen, de mensen die hun winkel of bedrijfje failliet zien gaan? Alain, 36 jaar, onderhoudsmonteur in Noord Parijs: “De echte reizigers zijn solidair met onze strijd.” De cheminots gaan voor de hele buit: weg met alle sociale hervormingen. En als het kan weg met de leiding. 'Wij willen je huid, Juppé. On aura ta peau, staat geschreven op een aan een kruis gespannen konijnenhuid. Een plakkaat van de Communistische Jeugd en Revolutionair Links eist het vertrek van Juppé en Chirac. L'Humanité, de krant van de communistische partij is de enige krant die, ondanks de krantenstaking van de bevriende CGT, vandaag kon uitkomen. Op de voorpagina: 'Revolte tegen het plan-Juppé'.

Elisabeth, tenger, midden vijftig zeult een spandoek met 'Recht voor Vrouwen'. Zij heeft een manifest in de aanbieding dat zich keert tegen de achterstelling in de arbeid van Franse vrouwen. Zij geeft de regering de schuld van deze totale malaise. “Tegenstanders van Europa zullen Maastricht natuurlijk weer de schuld geven, maar daar gaat het niet om. Dit land sluit zijn meerderheid, de vrouwen, gewoon buiten. Als vrouwen gepensioneerd raken krijgen zij opnieuw straf, een lagere uitkering.”