Econologie

Voordat onze hedendaagse politici al teveel aan de haal gaan met de uitdrukking 'econologie' is het misschien goed erop te wijzen dat dit begrip al lang bestaat. Niet minister Wijers (NRC Handelsblad, 29 november), maar Aurelio Peccei, de stichter van de Club van Rome, was waarschijnlijk de eerste die deze samentrekking van 'economie' (over mensen) en 'ecologie' (over planten en dieren) heeft gelanceerd. Hij deed dit in 1977 in een voorwoord bij een buitenlandse uitgave van het boek 'Natuur is Duur' van Wouter van Dieren en schrijver dezes. Zoals Van Dieren (NRC Handelsblad, 4 december) terecht schrijft gaat het dus niet alleen om 'schone' wegen, industrie en woningbouw, maar moeten de natuurlijke hulpbronnen volledig in stand blijven en dat schept randvoorwaarden die ingrijpend kunnen zijn. Dit alles kan niet uitsluitend op vrijwillige basis. Er is een goede planning voor nodig en regelgeving op grond waarvan sancties kunnen worden opgelegd. Het probleem dat zich dan aandient is dat het belang en de waarde van natuur dan in sociaal-economische, voor de besluitvorming hanteerbare, termen moet worden uitgedrukt om het op één noemer te brengen met allerlei menselijke handelingen waarmee het moet worden vergeleken. Op die manier wordt het mogelijk begrippen als milieuvriendelijke budgettering, milieu-effecten, nationaal produkt alsmede fiscale en technische instrumenten op de juiste manier te gebruiken. Het lijkt allemaal nogal ingewikkeld, maar de 'econologie' waarover nu ineens zoveel gesproken wordt, is er als een onderdeel van de milieu-economie, soms onder de naam van ecologische-economie of bio-economie al een hele tijd mee bezig. Het is een vakgebied dat we in ere moeten houden.