Bassist McBride stelt zich nieuwe uitdaging

Concert: Christian McBride Quartet. Gehoord: 10/12 Bimhuis, Amsterdam.

Zelden was het Bimhuis zo snel tot de nok toe met fans en groupies gevuld als bij het eenmalige concert van Christian McBride. Deze drieëntwintigjarige Amerikaanse contrabassist heeft slechts één cd op zijn naam staan, Gettin' to it, maar die sloeg begin dit jaar in als een bom. Hier was een jonge krachtpatser aan het werk die klonk als een volgroeide prof. Niet alleen wist hij verbijsterende soli te spelen, hij schreef ook stukken die standards zouden kunnen worden.

Wat nu, moeten zijn fans en ook McBride zelf zich hebben afgevraagd. Welke uitdaging blijft er over als je met vrijwel alle grote namen gemusiceerd hebt, van niemand iets meer kan leren en door de gezamenlijke pers wordt binnengehaald als het grootste beest op de bas sinds jaren?

McBride kiest tijdens zijn met gevoel voor show aangeklede optreden niet voor een gemakkelijke reprise van zijn cd, maar allereerst voor de blues, alsof hij een avond komt jammen. De eenvoudige stukken bieden hem en zijn bandleden ruimte om te excelleren. Dat doen zij dan ook, in vrijwel elk stuk, maar ingetogen, zeker als zij pianissimo spelen. De enige die solo's blaast die sexy mogen heten is tenorist Tim Warfield. McBride zelf, of hij nu strijkt of plukt, soleert sierlijk en melodisch - hij valt niet of nauwelijks terug op beproefde figuurtjes, maar verkent alle hoeken van een harmonie.

Aan het eind van het concert brengt McBride een hommage aan de Godfather of soul James Brown. Niet alleen schreef de bassist een op hem geïnspireerd funknummer (het titelstuk van de cd), ook speelt hij een oude hit met bijbehorende danspas. Hoe kundig uitgevoerd ook, het blijft wat laf vergeleken bij de vuile, vette swing van JB zelf. Maar dat zal voor een groot deel liggen aan de akoestische bezetting. Het is aardig dat McBride, op wiens koers veel jonge muzikanten zullen blindvaren, óók werk van iemand bewondert en in zijn repertoire opneemt die buiten het afgebakende bebop-idioom valt.